Op 4 februari van dit jaar verscheen een opmerkelijk interview in de Nederlandse kwaliteitskrant NRC. De auteur van het stuk, Sofie Lakmaker, haalde als voetballer de top net niet. Peinzen en pieken, ze dacht te veel na, was achteraf de bedenking. In Kopenhagen zocht ze voormalig Ajaxtalent Viktor Fischer op, in wie ze een gelijkgestemde ziel vermoedde. Een lange namiddag hadden ze het nu en dan over voetbal, maar veel vaker ook over andere dingen. Over nadenken op een veld, maar ook over literatuur, Italiaanse cinema en acteren. Poëtisch was ook de titel: De besneeuwde hemel van Viktor Fischer.
...

Op 4 februari van dit jaar verscheen een opmerkelijk interview in de Nederlandse kwaliteitskrant NRC. De auteur van het stuk, Sofie Lakmaker, haalde als voetballer de top net niet. Peinzen en pieken, ze dacht te veel na, was achteraf de bedenking. In Kopenhagen zocht ze voormalig Ajaxtalent Viktor Fischer op, in wie ze een gelijkgestemde ziel vermoedde. Een lange namiddag hadden ze het nu en dan over voetbal, maar veel vaker ook over andere dingen. Over nadenken op een veld, maar ook over literatuur, Italiaanse cinema en acteren. Poëtisch was ook de titel: De besneeuwde hemel van Viktor Fischer.Zes maanden later zit Fischer tegenover ons op de vierde verdieping van de Bosuil. Hij heeft net zijn eerste goal gemaakt voor zijn nieuwe club en oogt ontspannen. We complimenteren hem met het fijne gesprek in NRC. Fischer lacht: 'Daar was ze ook heel hard naar op zoek. Ik was er best blij mee, maar had achteraf toch ook wat vragen. Als ik dat gesprek had moeten uitschrijven, had ik misschien een ander beeld kunnen tekenen. Het was een mooi stuk van een goeie journaliste, maar ook wel erg gericht.' Gericht op Viktor Fischer, de nadenkende intellectuele voetballer. Viktor Fischer: 'Daar ging het heel snel over: de intellectueel die eigenlijk beter niet had kunnen voetballen. Zet me alsjeblieft zo niet neer in jouw verhaal. ( lacht) Dat is het mooie van jullie vak, jullie kunnen sturen.' Hoe was opgroeien in Aarhus? Fischer: 'Mooie plaats, waar je eigenlijk alles hebt: strand, bos, rustig en toch een beetje stad. Liefde voor het voetballen kreeg ik mee via de familie. Opa voetbalde, mijn vader ook. Geen van beiden was prof, maar ze waren wel grote liefhebbers. Mijn opa, Poul Pedersen, heeft wel vijftig wedstrijden gespeeld voor Denemarken, maar dat was voor het profvoetbal er zijn intrede deed. Hij won zilver op de Olympische Spelen in 1960. In die tijd kon hij naar Juventus en Bayern München, maar hij heeft het niet gedaan. Naast het voetballen wilde hij een stevige baan houden. Hij is inmiddels overleden, maar ik denk dat hij vandaag wél naar Juventus was gegaan ( lacht).'Heb je het gevoel dat jij zijn droom waarmaakt? Fischer: 'Dat heb ik altijd wel een beetje gehad, ja. Als hij kon, kwam hij altijd naar me kijken. Eén keer ook in Nederland, toen ik naar Ajax verhuisde.' Was Ajax een droombestemming voor een jonge Deen? Fischer: 'Ik tekende er op mijn zestiende, en werd die zomer zeventien. Het was net na het WK U17. Geweldig. Ajax is voor iedereen een fantastische club, ook voor Denen. Vandaag zitten er niet zoveel in het eerste, maar in de opleiding nog wel. In mijn periode zaten Boilesen en Eriksen er al, later kwam Poulsen, Schöne. Op een gegeven moment zaten we er met zijn zessen. Een mooie tijd.' Hoe hard kwam Amsterdam binnen, als je uit Aarhus komt? Fischer: 'Ik zat al twee jaar bij FC Midtjylland, dat was al een ander leven. En dan naar Amsterdam. Brutaal maar mooi. Ineens het buitenland en iedereen die vecht voor een plekje bij het eerste. Ik moest ook nog eens de taal leren.' Ajax is een goeie leerschool, maar ook eentje met hele hoge verwachtingen. Hoe gaat een puber daar mee om? Fischer: 'Ik had toen, en nog steeds, heel hoge verwachtingen voor mezelf. En dat klopte daar heel goed. Maar als ik dan een mindere wedstrijd speelde - voor mezelf en ook in de ogen van club en supporters - was het soms lastig. Ineens was het niet meer voor de fun.' Wat maakt dat een talent slaagt? Fischer: 'Goeie vraag. Er spelen zoveel verschillende dingen. Sowieso talent. Mentaal moet je sterk zijn, en met sterk bedoel ik: soms gewoon niet nadenken. Ik dacht er juist heel veel over na. Soms te veel, maar soms ook net genoeg. Soms dacht ik juist heel bewust na over de dingen en daardoor was ik ook goed.'Zijn je acties impulsief of weet je: daar kom ik uit! Fischer: 'Allebei een beetje. De wedstrijden waarin je in de actie bent en doet wat je invalt, zijn meestal de beste. Maar soms moet je meer doen, meer nadenken over wat van jou wordt verwacht. Het is een beetje half half. Als je zit te kijken naar een wedstrijd, zie je vaak de goeie dingen, maar zeer weinig mensen weten wat die andere 80 minuten inhouden van tactiek en dat soort dingen. Hoe je druk zet, hoe je laag staat, hoe je met tegenslagen omgaat, hoe je met tegenstanders omgaat, maar ook met je ploegmaats.' Hoe is Viktor Fischer in de kleedkamer? Fischer: 'In een goeie dag blij, ondersteunend, heel veel spanning op een goeie manier, die ik dan probeer door te geven aan andere jongens. De dj? Zeker niet. Dat durf ik niet, naar mijn muziek luisteren ze zeker niet.' Wat is die dan? Fischer: 'Echt alles. Klassiek, modern, indie, jazz: als het maar goed is.' Hoe is Viktor Fischer op een slechte dag? Fischer: 'Iets meer met zichzelf bezig misschien. Dat hoeft niet negatief zijn, soms moet je dingen juist niet van je af proberen te weren als je met iets worstelt. Als het niet goed gaat, probeer ik wel de focus op het team te houden.' Als je terug kijkt op die periode bij Ajax, is de conclusie dan: geslaagd? Fischer: 'Uiteindelijk wel. Ik kijk terug op al de goeie momenten. Vaak hoor ik dat ik daar ben weggegaan als een teleurstelling, en dat kan als je volgende stap geen topclub is. Vanuit Ajax ben je niet geslaagd als je geen Wesley Sneijder bent, of Frenkie De Jong. Maar ik vind het veel belangrijker hoe ik met mezelf omga als mens. En dan zeg ik: zeven jaar later ben ik veel meer volwassen dan toen. Ik heb er ineens ook moeten leren omgaan met een blessure die uiteindelijk veertien maanden aansleepte. Dat heeft ook niet geholpen. Als je negentien bent en je komt terug op bijna je 21e dan zijn veertien maanden wel héél lang. Je kan in de gym wel veel doen, maar uiteindelijk wordt voetbal op gras gespeeld. Daar ontwikkel jij je.' Heb je getwijfeld of het nog goed kwam? Fischer: 'Op een gegeven moment wel. Als je zo lang uit bent, ben je alleen bezig van dag tot dag. Het heeft geen zin om uit te kijken naar de volgende maand, want die wedstrijd haal je toch niet. Misschien was ik een beetje te jong voor zo'n grote blessure. Anderzijds: krijg die op je 30e, dan weet je misschien niet of je nog terugkomt.' Middlesbrough was na Ajax geen evidente stap. Fischer: 'Neen. Op zich was het nog een mooi jaar, want Premier League is gewoon Hollywood. Ik heb nooit in Spanje of Italië gevoetbald, maar ik kan me niet voorstellen dat het ergens mooier wordt dan in Engeland. Heel graag was ik er langer gebleven, en was Middlesbrough in de Premier League gebleven, dan had ik dat ook gedaan. Het was een lastig jaar, voor iedereen. Goed plan vooraf, Spaanse trainer, heel veel Spaanse spelers die op zich wel wilden voetballen, maar alles verandert als je blijft verliezen. Dan ga je lager staan, kies je toch voor die speler van 29 in plaats van die van 21. Daar moest ik mee dealen. ' Je verhuisde daarop naar Duitsland, naar Mainz. Fischer: 'Dat vond ik niks.' Aard jij niet beter bij een dominante ploeg die veel aan de bal is? Fischer: 'Precies. Ik wil over Mainz niet zoveel zeggen, alleen dat ik het niks vond. Zo'n ploeg paste op dat moment niet bij mij. Wat Wolverhampton een paar jaar later deed, dat gevoel had ik bij Middlesbrough. Maar bij Mainz voelde ik meteen: dit is niks voor mij.' Hoe goed is een voetballer geïnformeerd over een club als hij verhuist? Fischer: 'In sommige gevallen goed genoeg, in andere duidelijk niet. Je probeert je wel goed voor te bereiden, maar uiteindelijk weet niemand hoe het écht is. Als ik nu Christian Poulsen zou bellen met de vraag of het een goed idee is om naar Schalke te gaan, hoe kan hij het weten? Hij voetbalde er toen ze bovenin stonden en voetbalden om de Champions League. Nu staan ze in de tweede Bundesliga.' Was het een desillusie om op je 24e terug naar Kopenhagen te keren? Fischer: 'Dat was misschien de meest lastige keuze die ik ooit maakte, maar uiteindelijk ook de mooiste. Toen ik Denemarken verliet voor Ajax, dacht ik: hier speel ik nooit meer, zelfs niet op mijn oude dag. Maar op dat moment stond ik bijna een jaar zonder voetballen en ik moest weer spelen. De trainer overtuigde me, beloofde dat ik zou spelen en hij heeft het uiteindelijk allemaal waargemaakt. Geweldig mooie tijd gehad, maar ook opnieuw een vreselijke blessure. De lastigste van allemaal: zes maanden out met een enkelblessure. En toen ik terugkwam, was ik niet fit om te spelen. Ik kon toen kiezen: niet spelen en pijn hebben, of spelen en pijn hebben. Ik heb toen gekozen om te spelen voor de club waarvan ik hield. Maar ik was niet dezelfde speler. Dat was wellicht de lastigste tijd van mijn leven, want ik wilde het zo graag.' Eden Hazard maakt het nu door in Real Madrid. Altijd weer die pijn en de focus daarop. Fischer: 'Ik kan me op geen enkel gebied vergelijken met Eden Hazard, maar als creatieve speler, iemand die het verschil wil maken, moet je je vrij voelen om te doen wat je graag wil. Ineens denk je in die situatie na over alles. Je kan niet naar links gaan, want dat doet pijn. Dus ga je elke keer naar rechts, maar dan word je voorspelbaar. Normaal krijg ik vaak de bal met een man in mijn rug, maar toen kon dat niet. Ik kon niet wegdraaien. Vreselijk gevoel.'Omdat mensen je beoordelen op wat je zou moeten kunnen, terwijl ze niet juist weten dat je niet meer kan? Fischer: 'Mensen snappen twee weken dat je geblesseerd bent geweest. Daarna gaat het weer over je oude niveau. Ik heb daar heel erg mee gevochten in die periode bij Kopenhagen, want ik wilde zo graag goed zijn. Ik was goed, maar voor heel veel mensen niet goed genoeg. De trainer bleef in mij geloven, altijd, tot hij vertrok. Maar die twijfel elders, dat voel je.' Kan je dat dan niet uitleggen of wil je het voor de tegenstander geheim houden? Fischer: 'Je hebt altijd een beetje die neiging, maar wat heb je eraan? Niks. Het wordt maar een excuus. Dan kan je beter zwijgen en hard werken.' In dat stadium zit Eden Hazard. Ik kan het niet meer uitleggen, dus zwijg ik beter. Fischer: 'Als je verstand hebt van voetballen, weet je dat hij geen 100 procent is. Maar ik denk zeker dat hij het nog gaat worden. Want het kan zó veranderen. Misschien bij Real, misschien bij een nieuwe club, waar hij ineens een fris gevoel krijgt. Zoals ik bij Antwerp. Waarbij je voelt: ik ben wél goed genoeg. Soms kan je zo lang in een fase zitten dat je er niet meer uit raakt. Ik kon in Kopenhagen wedstrijden hebben waarin ik twee keer scoorde, en ze bleven het hebben over 'mijn oude niveau'. Daar kom je niet meer uit. En als je trainer stopt met in je te geloven, dan al helemaal niet.' Was dat het geval bij Jess Thorup? Fischer: 'Ik heb besloten om het helemaal niet over Jess te hebben. Daar heb ik niks aan.' Er was ooit commotie rond een zilveren medaille die je zou hebben weggegooid. Is Fischer alleen goed voor goud, niet voor zilver? Fischer: 'Toeval. Ik werd geïnterviewd, hing de medaille buiten en vergat die toen ik weer vertrok. Journalisten vonden dat een mooi verhaal. Dat was ook een beetje een probleem aan het worden. Alles eromheen.' De golden boy werd wat arrogant. Fischer: 'Denk ik wel ja. Ik denk niet zo over mezelf, maar misschien wás ik op sommige gebieden wel arrogant. En vals bescheiden. Dat vind ik bijna erger. Arrogant kan goed zijn. Vals bescheiden is erger. Daar heb ik veel van geleerd.' Waarom koos je voor Antwerp? Fischer: 'Ik was ook gekomen als een andere coach dan Brian Priske met hetzelfde plan was gekomen, maar dat de coach een Deen is, speelde mee. Uiteindelijk heeft hij mijn naam op de tafel gelegd.' Je moet dan nog altijd wel willen komen. Fischer: 'Ik voelde dat hij hetzelfde plan voor me had als mijn oude coach bij Kopenhagen. Hij zag iets wat er nog niet helemaal was uitgekomen. Dat moeten we hier weer samen vinden.' In een moeilijke, fysiek harde competitie waar voetballers klappen krijgen. Fischer: 'Het gaat in ieder geval heen en weer, je loopt heel veel. Ik zie veel jonge, goeie spelers die ook heel veel risico nemen. Het is ontzettend mooi, ik geniet ervan. Een veel hogere snelheid dan ik gewend ben. Het tempo, de snelheid: dat moest ik weer vinden. In Denemarken loop je wel veel, maar niet snel genoeg. Dat zie je ook als je kijkt naar het Deense elftal.' Nog even uit dat interview in het NRC: acteur worden leek je nog wat. Zijn voetballers acteurs? Fischer: 'Sommige voetballers wel. Uiteindelijk is het entertainment.' En daarna een rol in Vikings? Fischer: 'Neen. Er werd gevraagd naar wat ik graag zou willen doen als ik geen voetballer was. Dat betekent niet dat je gaat acteren na je carrière. Maar wie weet sta ik over tien jaar toch wel op een of andere scene! ( lacht)' Eric Cantona achterna. Fischer: 'Mooie persoon. Denk ik. Ik ken hem niet.' Complexe persoonlijkheid. Fischer: 'Ingewikkeld zijn is niet erg, als je maar eerlijk bent.'