Frédéric Vanheule: Anderlecht

De Brusselaars ontpopten zich de afgelopen weken tot een goed geoliede machine, waar sereniteit heerst en de wisselmogelijkheden groot zijn. De druk wordt handig bij Club Brugge gelegd, met als excuus de twee Europa Leagueduels tegen Manchester United. René Weiler zorgde voor duidelijkheid in de kleedkamer, getuige daarvan de verwijdering van 'sterke' karakters als De Maio en Okaka. De Zwitserse coach vond met Teodorczyk een perfect aanspeelpunt én een topschutter. In de titelstrijd een noodzakelijke troefkaart, zeker met de steun van misschien wel het beste middenveld in België met Dendoncker-Hanni-Tielemans en/of Stanciu-Trebel. Alleen Club Brugge (24) en AA Gent (29) slikten minder tegendoelpunten dan Anderlecht (30), waar vooral op het pantser van Kara wordt gerekend voor de defensieve stabiliteit.

Bruno Govers: Anderlecht

In november zag het er nog ongunstig uit, met een schamele zesde plaats in het algemene klassement, maar sindsdien heeft Anderlecht een spectaculaire remonte ingezet en begint het de play-offs aan kop van de rangschikking. Ze kunnen terugvallen op een solide verdediging, hun middenveld is, zo zeggen de meeste volgers, het beste van het land, en hun aanvallend compartiment is erg te duchten. Bovendien heeft de groep honger, aangezien de laatste titel al dateert van drie jaar geleden.

Guillaume Gautier: Anderlecht

In de play-offs is het mentale aspect beslissend en René Weiler heeft zijn kern getransformeerd in een groep hongerige spelers. De honger naar de titel is enorm. Omdat een aantal spelers op het punt staan om te vertrekken en omdat ze dat willen doen door de grote poort, maar ook 'dankzij' de argwanende houding van de coach tegenover de media. De club manoeuvreert zich zo in een 'wij tegen de wereld'-stelling, wat vaak gewerkt heeft om het beste uit een groep te halen op weg naar de titel (Preud'homme heeft dat ook perfect gedaan bij Club Brugge). En ten slotte heeft Anderlecht een uitstekende kern op kwalitatief vlak. Het is in staat om matchen te deblokkeren op stilstaande fases, maar ook met een manier van spelen die de fouten van de tegenstanders afstraft.

Thomas Bricmont: Anderlecht

René Weiler kende een bewogen seizoensbegin en werd zwaar op de korrel genomen, maar de wind is ondertussen gedraaid. De laatste weken is paars-wit sterker geworden en kwamen ze zelfs aan kop van het klassement. De honger naar de titel in het Brusselse kamp lijkt op de passie die vorig jaar rond Club Brugge hing. Aan Brugse kant was het ongeduld naar de titel toen enorm groot, maar bij Anderlecht is twee jaar zonder prijs ook al een eeuwigheid. En in de play-offs waar de inzet het vaak haalt op het spelniveau, geeft het mentale vaak de doorslag. En vandaag lijken de mannen van Weiler op dat vlak het best gewapend.

Peter T'Kint: Anderlecht

Het kan dat de focus in het begin van de campagne in POI een beetje naar het voor velen prestigieus duel tegen Manchester United - Engeland, u weet wel - kan gaan, maar de honger in het Park naar een nieuwe titel is groot. Mentaal starten de Brusselaars met een voorsprong, de finish van de reguliere competitie was goed, de rijkdom aan offensieve varianten groot en tijdens de interlandbreak konden de hoofden wat vrijer worden gemaakt. In Brugge deed de zon deugd en konden wat pijntjes worden weggewerkt, maar er lijken bij de start nog iets te veel fysieke vraagtekens in de twee compartimenten waar het verschil moet worden gemaakt: voorin en achterin. Een derde Brugse prijs in drie jaar zal niet evident zijn. Een eerste in evenveel seizoenen voor Anderlecht lijkt waarschijnlijker.

Christian Vandenabeele: AA Gent

Iets in mij zegt dat als bij AA Gent alles in zijn plooi valt en ze er (zoals twee jaar geleden) in een flow geraken ook zij nog kampioen kunnen worden. Maar dan neemt het analytische deel het over en denk ik: het wordt Club Brugge of Anderlecht, want Gent geraakt niet meer voorbij én Club én Anderlecht (én Zulte Waregem). Máár ik verwacht een zware play-off 1, met zes weerbare ploegen en veel puntenverlies voor de absolute topclubs. Doe daarom toch maar AA Gent. Maar het kan ook nog een andere outsider zijn die de 'onvoorspelbaarheid' van voetbal (en PO1) eer aandoet.

Steve Van Herpe: Club Brugge

Eind vorig seizoen deed Michel Preud'homme er na lang wikken en wegen nog een jaartje bij. Dat werd niet bepaald een succes: er was de afgang in de Champions League en de roemloze uitschakeling in de beker tegen Eupen. Als er straks geen titel te vieren valt in Jan Breydel, begint dit verdacht veel te lijken op het jaartje te veel. Dat zal Michel Preud'homme absoluut willen vermijden. De vraag is of hij zijn troepen nog scherp krijgt, maar met de hulp van zijn krijgers Timmy Simons en Ruud Vormer moet dat lukken. Het zal een verbeten strijd worden met tal van onverwachte wendingen, maar als iets MPH typeert, dan is het: verbetenheid.

De Brusselaars ontpopten zich de afgelopen weken tot een goed geoliede machine, waar sereniteit heerst en de wisselmogelijkheden groot zijn. De druk wordt handig bij Club Brugge gelegd, met als excuus de twee Europa Leagueduels tegen Manchester United. René Weiler zorgde voor duidelijkheid in de kleedkamer, getuige daarvan de verwijdering van 'sterke' karakters als De Maio en Okaka. De Zwitserse coach vond met Teodorczyk een perfect aanspeelpunt én een topschutter. In de titelstrijd een noodzakelijke troefkaart, zeker met de steun van misschien wel het beste middenveld in België met Dendoncker-Hanni-Tielemans en/of Stanciu-Trebel. Alleen Club Brugge (24) en AA Gent (29) slikten minder tegendoelpunten dan Anderlecht (30), waar vooral op het pantser van Kara wordt gerekend voor de defensieve stabiliteit. In november zag het er nog ongunstig uit, met een schamele zesde plaats in het algemene klassement, maar sindsdien heeft Anderlecht een spectaculaire remonte ingezet en begint het de play-offs aan kop van de rangschikking. Ze kunnen terugvallen op een solide verdediging, hun middenveld is, zo zeggen de meeste volgers, het beste van het land, en hun aanvallend compartiment is erg te duchten. Bovendien heeft de groep honger, aangezien de laatste titel al dateert van drie jaar geleden.In de play-offs is het mentale aspect beslissend en René Weiler heeft zijn kern getransformeerd in een groep hongerige spelers. De honger naar de titel is enorm. Omdat een aantal spelers op het punt staan om te vertrekken en omdat ze dat willen doen door de grote poort, maar ook 'dankzij' de argwanende houding van de coach tegenover de media. De club manoeuvreert zich zo in een 'wij tegen de wereld'-stelling, wat vaak gewerkt heeft om het beste uit een groep te halen op weg naar de titel (Preud'homme heeft dat ook perfect gedaan bij Club Brugge). En ten slotte heeft Anderlecht een uitstekende kern op kwalitatief vlak. Het is in staat om matchen te deblokkeren op stilstaande fases, maar ook met een manier van spelen die de fouten van de tegenstanders afstraft.René Weiler kende een bewogen seizoensbegin en werd zwaar op de korrel genomen, maar de wind is ondertussen gedraaid. De laatste weken is paars-wit sterker geworden en kwamen ze zelfs aan kop van het klassement. De honger naar de titel in het Brusselse kamp lijkt op de passie die vorig jaar rond Club Brugge hing. Aan Brugse kant was het ongeduld naar de titel toen enorm groot, maar bij Anderlecht is twee jaar zonder prijs ook al een eeuwigheid. En in de play-offs waar de inzet het vaak haalt op het spelniveau, geeft het mentale vaak de doorslag. En vandaag lijken de mannen van Weiler op dat vlak het best gewapend.Het kan dat de focus in het begin van de campagne in POI een beetje naar het voor velen prestigieus duel tegen Manchester United - Engeland, u weet wel - kan gaan, maar de honger in het Park naar een nieuwe titel is groot. Mentaal starten de Brusselaars met een voorsprong, de finish van de reguliere competitie was goed, de rijkdom aan offensieve varianten groot en tijdens de interlandbreak konden de hoofden wat vrijer worden gemaakt. In Brugge deed de zon deugd en konden wat pijntjes worden weggewerkt, maar er lijken bij de start nog iets te veel fysieke vraagtekens in de twee compartimenten waar het verschil moet worden gemaakt: voorin en achterin. Een derde Brugse prijs in drie jaar zal niet evident zijn. Een eerste in evenveel seizoenen voor Anderlecht lijkt waarschijnlijker.Iets in mij zegt dat als bij AA Gent alles in zijn plooi valt en ze er (zoals twee jaar geleden) in een flow geraken ook zij nog kampioen kunnen worden. Maar dan neemt het analytische deel het over en denk ik: het wordt Club Brugge of Anderlecht, want Gent geraakt niet meer voorbij én Club én Anderlecht (én Zulte Waregem). Máár ik verwacht een zware play-off 1, met zes weerbare ploegen en veel puntenverlies voor de absolute topclubs. Doe daarom toch maar AA Gent. Maar het kan ook nog een andere outsider zijn die de 'onvoorspelbaarheid' van voetbal (en PO1) eer aandoet.Eind vorig seizoen deed Michel Preud'homme er na lang wikken en wegen nog een jaartje bij. Dat werd niet bepaald een succes: er was de afgang in de Champions League en de roemloze uitschakeling in de beker tegen Eupen. Als er straks geen titel te vieren valt in Jan Breydel, begint dit verdacht veel te lijken op het jaartje te veel. Dat zal Michel Preud'homme absoluut willen vermijden. De vraag is of hij zijn troepen nog scherp krijgt, maar met de hulp van zijn krijgers Timmy Simons en Ruud Vormer moet dat lukken. Het zal een verbeten strijd worden met tal van onverwachte wendingen, maar als iets MPH typeert, dan is het: verbetenheid.