Kevin De Bruyne zei ons ooit: "Voor zij die ambities hebben in Europa telt in de groepsfase maar één ding: zo snel mogelijk geplaatst raken." Dat betekent meestal rond speeldag vier, vijf. Speeldag één, soms twee, is vaak nog een beetje roderen en de laatste nieuwelingen inpassen. Vanaf drie draait de machine.

Als je uitgerekend dan als 'kleintje'een topploeg treft die bij de les is, kan het hard gaan. Club Brugge kreeg er vijf om de oren (een historische thuisnederlaag, die de euforie van de voorbije weken wat tempert), Rode Ster Belgrado ook vijf, net als Atalanta. Hun tegenstanders: PSG (ambitie finale), Manchester City (ambitie finale) en Tottenham (vorig jaar finale, nu een gewond dier). Genk is alvast gewaarschuwd, maar de kans is klein dat ze daar nog niet op hun hoede waren.

De jeugd

We zagen dinsdag twee keer Club-PSG. Een keer in de namiddag, bij de U19, en een keer 's avonds. In de namiddag was Club nog de beste. Het speelde daar al volwassen, dominant, aanvallend en was maar een kwartiertje niet bij de les. Alleen toen dreigde PSG en had het kunnen scoren.

De jonge Parijzenaars deden dat niet, jong Brugge wel (2-0). Toen stonden twee gelijkwaardige ploegen op het veld, twee ploegen die talent uit hun buurt opleiden, allebei zeer professioneel. Nog weinig buitenlanders en dus amper verschil.

's Avonds wel. De macht van het geld. Voor de Qatari telt alleen de A-ploeg, zoveel is duidelijk. En dan ging het plots hard, zeker na het uur.

Godenkinderen

Veel lof ging achteraf - terecht - naar Kylian Mbappé, de 20-jarige tgv uit de rand van Parijs, die in 2013 nog ontsnapte aan de ogen van de Parijzenaars (té veel bezig met de A-ploeg) en zich uiteindelijk in Monaco liet 'hogescholen'als voetballer. Een duur foutje, PSG moest er net geen 200 miljoen voor betalen om hem terug te halen naar zijn roots.

Nu goed, hij zal ooit wel weer eens op de radar van Real of Barça komen, eens de World League voor Clubs een feit is, en dan zal hij nog meer opbrengen. Met drie goals én een assist was zijn doortocht in Brugge alvast mooie reclame.

Alle lof voor Thomas Tuchel, die vorig jaar na de Europese uitschakeling door een sukkelend Manchester United met pek en veren werd beklad, maar hem nu op het ideale moment bracht. Toen Club was moegestreden tegen een ijzersterke verdediging en de linies ver uit elkaar speelden. Met ruimte is Mbappé dodelijk, dat zagen we ook al op het WK 2018 in Rusland.

De lof aan zijn adres is terecht, maar van ons moet hij ze wel delen, de Parijzenaar. Met Thiago Silva en Presnel Kimpembe, die geen enkel duel verloor. Met Marquinhos, Marco Verratti en Ander Herrera: werkkracht, techniek en infiltratievermogen op het middenveld. En vooral met Ángel Di María (31). Drie assists, drie heerlijke ballen voor Mauro Icardi en Mbappé.

Als je zo iemand kan brengen in de afwezigheid van Neymar, dan ben je sterk als ploeg. Als je Icardi kan brengen in afwezigheid van Edinson Cavani ook. Idem voor Leandro Paredes, nog achter de hand op het middenveld. En dan is er nog Julian Draxler, en anderen.

Offensief gevaarlijker

Di María vergemakkelijkt het werk. Helemaal in de beginfase, toen hij slim de ruimte bespeelde die de tactiek van Brugge hem liet. Het is te hopen voor Eric Maxim Choupo-Moting, die linksbuiten stond, dat hij er wat veel leerde. Die koos, allicht gesteund door zijn imposante fysiek, voor het duel tegen Clinton Mata, wat hij grandioos verloor.

Eens te meer bewees Mata dat hij vooral een uitstekend verdediger is. Door de tegenstand achterin gehouden, zodat rushes er niet inzaten, maar dat verdedigende werk knapte hij uitstekend op.

Dan deed Di María het anders. Hij ging plakken tegen de zijlijn, een beetje in het niemandsland tussen Simon Deli en Edoeard Sobol. Als de bal zich aan de linkerkant van PSG bevond, wisten geen van beide Bruggelingen echt goed hoe daarmee om te gaan. Deli dekte logischerwijze wat naar binnen, de infiltraties uit het centrum voorkomend, terwijl Sobol eerder oog had voor de opkomende Thomas Meunier. Want ja, Deli was de man die Di María moest opvangen, dat zei Clement nog eens achteraf. Twee keer ging Club zo in de beginfase met de billen bloot. Het leverde een grote kans en een goal op. Intelligent. En wat de Argentijn, na de invalbeurt van Mbappé vanaf de andere kant bracht, tja, wij vonden het goddelijk. Mata struikelend iets minder.

Offensief lijkt dit PSG gevaarlijker dan vorig seizoen. Hechter ook. Vechtend en gegroepeerd als het moet. In principe brengt Neymar daar nog zijn toegevoegde waarde. Met negen op negen en in november nog een thuiswedstrijd tegen Club en een uitwedstrijd bij Real wenkt de groepswinst.

Mentaliteit

Welke lessen kan Club trekken? Dat het evenwicht tegen de absolute top precair is. In Real werd met wat geluk, veel discipline en een goeie doelman nog standgehouden, net als vorig jaar in Dortmund, of thuis tegen Atlético. Maar o wee als het tegen een ploeg gaat met veel snelheid in de omschakeling en verticaliteit. Salzburg vorig jaar, nu PSG.

Het heeft een klein beetje met mentaliteit te maken. Clement heeft gelijk als hij zegt dat na het uur het beste eraf was en dat de ploeg dan wat verslapte, moedeloos omdat het geen gaatje vond. Maar het heeft dan vooral te maken met de klasse aan de overkant en tegelijk zelf door het hoge tempo in de fout gaan en wat te avontuurlijk, een beetje overmoedig zelfs durvend. In Salzburg door de naam van de tegenstander, tegen PSG opgezweept door het publiek, dat met hoge verwachtingen zat te kijken. Dan nekken individuele foutjes vaak het team. Ethan Horvath en Brandon Mechele in Oostenrijk, Sobol-Deli gisteren bij de eerste goal , Mata bij de tweede. Daarna moesten ook Mechele en Mignolet macheloos toekijken op de finesses in het aanbrengen én het afwerken.

Werd de afwezige Ruud Vormer gemist? Dat zou te eenvoudig zijn. Hij jaagt aan, zweept op, maar hij was er ook in Salzburg bij en daar stond het na één helft 3-0. Vormer heeft in al zijn enthousiasme ook wel eens de neiging om de organisatie uit het oog te verliezen.

Wat Club wél miste, waren zijn infiltraties in de rechterhoek en de automatismen met Krepin Diatta. Charles De Ketelaere debuteerde uitstekend, maar is een linkspoot en als dusdanig niet geneigd om diep in de hoeken te gaan. Dat scheelde offensief wat aan variaties. Zakte daardoor het rendement van Diatta, of was Juan Bernat gewoon te sterk?

Leergeld Clement

Betaalde Clement ook leergeld? Ja. Zijn aanpak was gedurfd. Met Eder Balanta deed hij exact hetzelfde als Tuchel met Cavani of Mbappé. Rustig terugbrengen na een blessure, in de wetenschap dat een seizoen nog heel lang is, en dat Club-PSG geen finale was. Cavani bleef 90 minuten op de bank, Mbappé kreeg er 40. De spits wilde graag starten, maar dan weet je niet voor hoe lang het is. Nu wel. Balanta van zijn kant kreeg - extra tijd inbegrepen - een klein kwartiertje om weer wat intensiteit te voelen. En te zien waar hij met het oog op de komende serie (zondag Standard, woensdag Zulte Waregem, zaterdag KV Kortrijk, woensdag PSG en zondag Antwerp) nog aan moet werken.

Met het oog daarop kwam niet de Colombiaan de moegestreden De Ketelaere op het uur vervangen maar David Okereke. Diatta, ooit bij zijn komst in Brugge aangekondigd als een tien, kwam op de plaats van Vormer terecht. Samen met de invalbeurt van Mbappé was dat dodelijk: Club verslapte in de omschakeling, verslapte in de discipline en liet veel ruimte. Rits kreeg het niet meer belopen en pats, de goals vielen als rijpe mango's uit de lucht. Neen, de zet met Diatta bij gebrek aan alternatieven op tien was niet zo gelukkig.

Conclusie: 0-5 ofte het verschil met veel geld, veel talent, veel ambitie en een diepe kern. Het verschil tussen een ploeg die wil overwinteren en eentje die de Champions League wil winnen. In de namiddag streden de twee coaches nog met min of meer dezelfde wapens, 's avonds niet. Toen werden durf én wetenschap door het verzamelde talent afgestraft. Een les.

Kevin De Bruyne zei ons ooit: "Voor zij die ambities hebben in Europa telt in de groepsfase maar één ding: zo snel mogelijk geplaatst raken." Dat betekent meestal rond speeldag vier, vijf. Speeldag één, soms twee, is vaak nog een beetje roderen en de laatste nieuwelingen inpassen. Vanaf drie draait de machine.Als je uitgerekend dan als 'kleintje'een topploeg treft die bij de les is, kan het hard gaan. Club Brugge kreeg er vijf om de oren (een historische thuisnederlaag, die de euforie van de voorbije weken wat tempert), Rode Ster Belgrado ook vijf, net als Atalanta. Hun tegenstanders: PSG (ambitie finale), Manchester City (ambitie finale) en Tottenham (vorig jaar finale, nu een gewond dier). Genk is alvast gewaarschuwd, maar de kans is klein dat ze daar nog niet op hun hoede waren.We zagen dinsdag twee keer Club-PSG. Een keer in de namiddag, bij de U19, en een keer 's avonds. In de namiddag was Club nog de beste. Het speelde daar al volwassen, dominant, aanvallend en was maar een kwartiertje niet bij de les. Alleen toen dreigde PSG en had het kunnen scoren. De jonge Parijzenaars deden dat niet, jong Brugge wel (2-0). Toen stonden twee gelijkwaardige ploegen op het veld, twee ploegen die talent uit hun buurt opleiden, allebei zeer professioneel. Nog weinig buitenlanders en dus amper verschil.'s Avonds wel. De macht van het geld. Voor de Qatari telt alleen de A-ploeg, zoveel is duidelijk. En dan ging het plots hard, zeker na het uur.Veel lof ging achteraf - terecht - naar Kylian Mbappé, de 20-jarige tgv uit de rand van Parijs, die in 2013 nog ontsnapte aan de ogen van de Parijzenaars (té veel bezig met de A-ploeg) en zich uiteindelijk in Monaco liet 'hogescholen'als voetballer. Een duur foutje, PSG moest er net geen 200 miljoen voor betalen om hem terug te halen naar zijn roots. Nu goed, hij zal ooit wel weer eens op de radar van Real of Barça komen, eens de World League voor Clubs een feit is, en dan zal hij nog meer opbrengen. Met drie goals én een assist was zijn doortocht in Brugge alvast mooie reclame. Alle lof voor Thomas Tuchel, die vorig jaar na de Europese uitschakeling door een sukkelend Manchester United met pek en veren werd beklad, maar hem nu op het ideale moment bracht. Toen Club was moegestreden tegen een ijzersterke verdediging en de linies ver uit elkaar speelden. Met ruimte is Mbappé dodelijk, dat zagen we ook al op het WK 2018 in Rusland.De lof aan zijn adres is terecht, maar van ons moet hij ze wel delen, de Parijzenaar. Met Thiago Silva en Presnel Kimpembe, die geen enkel duel verloor. Met Marquinhos, Marco Verratti en Ander Herrera: werkkracht, techniek en infiltratievermogen op het middenveld. En vooral met Ángel Di María (31). Drie assists, drie heerlijke ballen voor Mauro Icardi en Mbappé. Als je zo iemand kan brengen in de afwezigheid van Neymar, dan ben je sterk als ploeg. Als je Icardi kan brengen in afwezigheid van Edinson Cavani ook. Idem voor Leandro Paredes, nog achter de hand op het middenveld. En dan is er nog Julian Draxler, en anderen.Di María vergemakkelijkt het werk. Helemaal in de beginfase, toen hij slim de ruimte bespeelde die de tactiek van Brugge hem liet. Het is te hopen voor Eric Maxim Choupo-Moting, die linksbuiten stond, dat hij er wat veel leerde. Die koos, allicht gesteund door zijn imposante fysiek, voor het duel tegen Clinton Mata, wat hij grandioos verloor. Eens te meer bewees Mata dat hij vooral een uitstekend verdediger is. Door de tegenstand achterin gehouden, zodat rushes er niet inzaten, maar dat verdedigende werk knapte hij uitstekend op.Dan deed Di María het anders. Hij ging plakken tegen de zijlijn, een beetje in het niemandsland tussen Simon Deli en Edoeard Sobol. Als de bal zich aan de linkerkant van PSG bevond, wisten geen van beide Bruggelingen echt goed hoe daarmee om te gaan. Deli dekte logischerwijze wat naar binnen, de infiltraties uit het centrum voorkomend, terwijl Sobol eerder oog had voor de opkomende Thomas Meunier. Want ja, Deli was de man die Di María moest opvangen, dat zei Clement nog eens achteraf. Twee keer ging Club zo in de beginfase met de billen bloot. Het leverde een grote kans en een goal op. Intelligent. En wat de Argentijn, na de invalbeurt van Mbappé vanaf de andere kant bracht, tja, wij vonden het goddelijk. Mata struikelend iets minder.Offensief lijkt dit PSG gevaarlijker dan vorig seizoen. Hechter ook. Vechtend en gegroepeerd als het moet. In principe brengt Neymar daar nog zijn toegevoegde waarde. Met negen op negen en in november nog een thuiswedstrijd tegen Club en een uitwedstrijd bij Real wenkt de groepswinst.Welke lessen kan Club trekken? Dat het evenwicht tegen de absolute top precair is. In Real werd met wat geluk, veel discipline en een goeie doelman nog standgehouden, net als vorig jaar in Dortmund, of thuis tegen Atlético. Maar o wee als het tegen een ploeg gaat met veel snelheid in de omschakeling en verticaliteit. Salzburg vorig jaar, nu PSG. Het heeft een klein beetje met mentaliteit te maken. Clement heeft gelijk als hij zegt dat na het uur het beste eraf was en dat de ploeg dan wat verslapte, moedeloos omdat het geen gaatje vond. Maar het heeft dan vooral te maken met de klasse aan de overkant en tegelijk zelf door het hoge tempo in de fout gaan en wat te avontuurlijk, een beetje overmoedig zelfs durvend. In Salzburg door de naam van de tegenstander, tegen PSG opgezweept door het publiek, dat met hoge verwachtingen zat te kijken. Dan nekken individuele foutjes vaak het team. Ethan Horvath en Brandon Mechele in Oostenrijk, Sobol-Deli gisteren bij de eerste goal , Mata bij de tweede. Daarna moesten ook Mechele en Mignolet macheloos toekijken op de finesses in het aanbrengen én het afwerken.Werd de afwezige Ruud Vormer gemist? Dat zou te eenvoudig zijn. Hij jaagt aan, zweept op, maar hij was er ook in Salzburg bij en daar stond het na één helft 3-0. Vormer heeft in al zijn enthousiasme ook wel eens de neiging om de organisatie uit het oog te verliezen. Wat Club wél miste, waren zijn infiltraties in de rechterhoek en de automatismen met Krepin Diatta. Charles De Ketelaere debuteerde uitstekend, maar is een linkspoot en als dusdanig niet geneigd om diep in de hoeken te gaan. Dat scheelde offensief wat aan variaties. Zakte daardoor het rendement van Diatta, of was Juan Bernat gewoon te sterk?Betaalde Clement ook leergeld? Ja. Zijn aanpak was gedurfd. Met Eder Balanta deed hij exact hetzelfde als Tuchel met Cavani of Mbappé. Rustig terugbrengen na een blessure, in de wetenschap dat een seizoen nog heel lang is, en dat Club-PSG geen finale was. Cavani bleef 90 minuten op de bank, Mbappé kreeg er 40. De spits wilde graag starten, maar dan weet je niet voor hoe lang het is. Nu wel. Balanta van zijn kant kreeg - extra tijd inbegrepen - een klein kwartiertje om weer wat intensiteit te voelen. En te zien waar hij met het oog op de komende serie (zondag Standard, woensdag Zulte Waregem, zaterdag KV Kortrijk, woensdag PSG en zondag Antwerp) nog aan moet werken.Met het oog daarop kwam niet de Colombiaan de moegestreden De Ketelaere op het uur vervangen maar David Okereke. Diatta, ooit bij zijn komst in Brugge aangekondigd als een tien, kwam op de plaats van Vormer terecht. Samen met de invalbeurt van Mbappé was dat dodelijk: Club verslapte in de omschakeling, verslapte in de discipline en liet veel ruimte. Rits kreeg het niet meer belopen en pats, de goals vielen als rijpe mango's uit de lucht. Neen, de zet met Diatta bij gebrek aan alternatieven op tien was niet zo gelukkig.Conclusie: 0-5 ofte het verschil met veel geld, veel talent, veel ambitie en een diepe kern. Het verschil tussen een ploeg die wil overwinteren en eentje die de Champions League wil winnen. In de namiddag streden de twee coaches nog met min of meer dezelfde wapens, 's avonds niet. Toen werden durf én wetenschap door het verzamelde talent afgestraft. Een les.