Een bedenking in de auto, gisteren op de weg terug. Het was koud geweest, het had tijdens de wedstrijd gestormd en hard geregend, gehageld ook. De verslaggever van The Guardian had zelfs sneeuw gezien, lazen we, maar allicht zat die thuis voor de buis, niet in het stadion, want sneeuwen deed het niet. En de hagelbui was zeer kort.

De bedenking ging niet over het weer, maar over de aanpak van de trainers. Die haalden allebei op hun praatje na de 1-1 het drukke programma aan als reden om hun team door elkaar te gooien. United had er net Chelsea opzitten (maandagavond) en ja, er is zondag alweer Watford, maar de ploeg heeft ook een mid season break achter de rug, de match in Brugge was pas hun derde deze maand.

Nam Solskjaer, toch onder druk om eens wat te laten zien met zijn team, de Europa League wel voldoende serieus, vroegen we ons dan ook af. Moest dat echt, met Bruno Fernandes je beste speler op de bank laten? Of achtte hij zelfs een verzwakt United voldoende sterk om Club af te houden?

Op basis van het resultaat had hij gelijk, op basis van het wedstrijdverloop niet. Club kon zijn voet naast United zetten, had zelfs de beste kansen, zonder ook weer overwicht te tonen. Want ook blauw-zwart stelde niet zijn beste elf op.

Statement met jonkies?

Op papier had Club, voor wie het al de zesde wedstrijd in februari was, nog iets meer redenen om dat te doen en te roteren. Diatta, Vormer, Vanaken, iedereen heeft in deze fase van het seizoen wel wat pijntjes, zeker gezien regen en kou de velden (en de trainingen) de laatste weken nog wat zwaarder maakten. Harde velden zijn slecht voor de adductoren, maar natte terreinen vol modder ook. Maar roteren is iets, er jongeren zonder veel ervaring ingooien nog wat anders.

We zijn er nog altijd niet uit welk statement Clement wilde maken met het in bad gooien van zijn jonkies. Charles De Ketelaere, Maxim De Cuyper, Odilon Kossounou. Waarom uitgerekend in dat soort duels hen voor de leeuwen gooien?

Omdat je niks te verliezen hebt?

Omdat je niks op het spel zet?

Lukt het, zoals De Ketelaere na de duels tegen PSG, dan sleur je hen verder mee in het verhaal. Draait het wat minder uit, zoals Kossounou overkwam, dan gaan ze weer even de wachtkamer in. Benieuwd welke weg De Cuyper in slaat.

De nieuwe hoop in de aanval, Michael Krmencik, gelouterd Europees, haalde niet eens de bank.

Want dit valt ook op: als het wat minder loopt in de competitie, grijpt Clement veelal terug naar vaste waarden. Europees zijn het zijn jonkies. Geen Ricca maar De Cuyper, geen Schrijvers maar Kossounou. Teenagers nog.

Niet dat ze door de mand vielen, en die ene fout bij de tegengoal gaan we De Cuyper zeker niet aanwrijven, maar we hadden in de auto toch het gevoel van: wat als? Wat als Club écht nog eens diep op het gaspedaal had gestaan, en zondag tegen Charleroi wat vaste waarden had laten rusten, en niet donderdag? Wat als de aanpak van laag inzakken en alles zetten op een onvoorspelbare Dennis nu eens anders was geweest? Meer in de lijn van de gewoonte?

Nog maar een schim

Uiteraard is zondag belangrijker op de lange termijn. Club wil kampioen worden, wil weer naar de Champions League. En dan ben je bij de start van de play-offs beter af met een zo groot mogelijke kloof, om uitschuivers op te vangen. En uiteraard is ver doorstoten in de Europa League onhandig tijdens de play-offs, maar zo ver zijn we nog niet.

Maar goed, er is nog een return. Make magic happen op Old Trafford, dan maar. Want dit United is maar een schim van de dominante ploeg die Club in 2015 uit de Champions League hield. Een wedstrijd met een totaal andere inzet, zoveel is duidelijk.

Anthony Martial, Bruno Fernandes en Harry Maguire steken er wat bovenuit. En in doel David de Gea, al zit die Europees steevast op de bank om Sergio Romero ook wat speelminuten te gunnen. Maar van de rest kwamen we gisteren echt niet onder de indruk.

Dat was in 2015 toch wel anders.

Een bedenking in de auto, gisteren op de weg terug. Het was koud geweest, het had tijdens de wedstrijd gestormd en hard geregend, gehageld ook. De verslaggever van The Guardian had zelfs sneeuw gezien, lazen we, maar allicht zat die thuis voor de buis, niet in het stadion, want sneeuwen deed het niet. En de hagelbui was zeer kort.De bedenking ging niet over het weer, maar over de aanpak van de trainers. Die haalden allebei op hun praatje na de 1-1 het drukke programma aan als reden om hun team door elkaar te gooien. United had er net Chelsea opzitten (maandagavond) en ja, er is zondag alweer Watford, maar de ploeg heeft ook een mid season break achter de rug, de match in Brugge was pas hun derde deze maand. Nam Solskjaer, toch onder druk om eens wat te laten zien met zijn team, de Europa League wel voldoende serieus, vroegen we ons dan ook af. Moest dat echt, met Bruno Fernandes je beste speler op de bank laten? Of achtte hij zelfs een verzwakt United voldoende sterk om Club af te houden? Op basis van het resultaat had hij gelijk, op basis van het wedstrijdverloop niet. Club kon zijn voet naast United zetten, had zelfs de beste kansen, zonder ook weer overwicht te tonen. Want ook blauw-zwart stelde niet zijn beste elf op.Op papier had Club, voor wie het al de zesde wedstrijd in februari was, nog iets meer redenen om dat te doen en te roteren. Diatta, Vormer, Vanaken, iedereen heeft in deze fase van het seizoen wel wat pijntjes, zeker gezien regen en kou de velden (en de trainingen) de laatste weken nog wat zwaarder maakten. Harde velden zijn slecht voor de adductoren, maar natte terreinen vol modder ook. Maar roteren is iets, er jongeren zonder veel ervaring ingooien nog wat anders.We zijn er nog altijd niet uit welk statement Clement wilde maken met het in bad gooien van zijn jonkies. Charles De Ketelaere, Maxim De Cuyper, Odilon Kossounou. Waarom uitgerekend in dat soort duels hen voor de leeuwen gooien?Omdat je niks te verliezen hebt?Omdat je niks op het spel zet?Lukt het, zoals De Ketelaere na de duels tegen PSG, dan sleur je hen verder mee in het verhaal. Draait het wat minder uit, zoals Kossounou overkwam, dan gaan ze weer even de wachtkamer in. Benieuwd welke weg De Cuyper in slaat.De nieuwe hoop in de aanval, Michael Krmencik, gelouterd Europees, haalde niet eens de bank.Want dit valt ook op: als het wat minder loopt in de competitie, grijpt Clement veelal terug naar vaste waarden. Europees zijn het zijn jonkies. Geen Ricca maar De Cuyper, geen Schrijvers maar Kossounou. Teenagers nog.Niet dat ze door de mand vielen, en die ene fout bij de tegengoal gaan we De Cuyper zeker niet aanwrijven, maar we hadden in de auto toch het gevoel van: wat als? Wat als Club écht nog eens diep op het gaspedaal had gestaan, en zondag tegen Charleroi wat vaste waarden had laten rusten, en niet donderdag? Wat als de aanpak van laag inzakken en alles zetten op een onvoorspelbare Dennis nu eens anders was geweest? Meer in de lijn van de gewoonte?Uiteraard is zondag belangrijker op de lange termijn. Club wil kampioen worden, wil weer naar de Champions League. En dan ben je bij de start van de play-offs beter af met een zo groot mogelijke kloof, om uitschuivers op te vangen. En uiteraard is ver doorstoten in de Europa League onhandig tijdens de play-offs, maar zo ver zijn we nog niet.Maar goed, er is nog een return. Make magic happen op Old Trafford, dan maar. Want dit United is maar een schim van de dominante ploeg die Club in 2015 uit de Champions League hield. Een wedstrijd met een totaal andere inzet, zoveel is duidelijk.Anthony Martial, Bruno Fernandes en Harry Maguire steken er wat bovenuit. En in doel David de Gea, al zit die Europees steevast op de bank om Sergio Romero ook wat speelminuten te gunnen. Maar van de rest kwamen we gisteren echt niet onder de indruk.Dat was in 2015 toch wel anders.