Toen een paar weken geleden het bericht uitlekte dat het dit seizoen aflopend contract van Yves Vanderhaeghe bij KV Kortrijk niet zou worden verlengd en hij zou worden opgevolgd door Luka Elsner, werd dat in alle toonaarden ontkend. Maar Vanderhaeghe wist wel beter. Waar rook is, sprak hij, is er vuur.
...

Toen een paar weken geleden het bericht uitlekte dat het dit seizoen aflopend contract van Yves Vanderhaeghe bij KV Kortrijk niet zou worden verlengd en hij zou worden opgevolgd door Luka Elsner, werd dat in alle toonaarden ontkend. Maar Vanderhaeghe wist wel beter. Waar rook is, sprak hij, is er vuur. Sinds zondag is Luka Elsner de nieuwe trainer van KV Kortrijk. Hoe zou het bestuur van KVK zich daarbij voelen, gesteld dat ze even voor de spiegel gaan staan? Komt er dan toch een gevoel van schaamte in hen op nadat dit mogelijk scenario eerder werd tegengesproken? Of maakt dat allemaal deel uit van de voetbalsport? Het heette dat er na een één op vijftien van KV Kortrijk moest worden ingegrepen. Nadat eerder drie spelers van de hand waren gedaan, iets waarover Vanderhaeghe vooraf amper was geïnformeerd. Zo cynisch is de voetbalwereld. De trainer opofferen nadat zijn ploeg werd verzwakt. Ook al zullen er wel redenen zijn voor deze transferpolitiek, wat meer respect en fatsoen naar een trainer die zich met volle engagement op zijn club gooide en steeds getuigde van loyaliteit, zou op zijn plaats zijn geweest. Natuurlijk is Yves Vanderhaeghe geen wereldtrainer. Maar dat is Luka Elsner zonder enige twijfel ook niet. De Sloveen verrichtte bij Union met aanvallende intenties knap werk en was bij Sporting Charleroi in beeld om Felice Mazzu op te volgen. Maar uiteindelijk opteerde hij voor het Franse Amiens waarmee hij voor de uitbraak van de coronapandemie voorlaatste stond, uiteindelijk degradeerde en nu in de Ligue 2 slecht startte. Hij werd in september 2020 op straat gezet. Je vraag je soms af op grond van welke criteria clubs trainers aanwerven. Zouden ze zich wel eens afvragen of ze bij de cultuur van de vereniging passen? Met het ontslag van Yves Vanderhaeghe werd dit seizoen de twaalfde trainerswissel doorgevoerd. Een dag later gevolgd door de dertiende. Ook Paul Clement betaalde het gelag voor de slechte prestaties van Cercle, nadat hem heel lang de hand boven het hoofd werd gehouden. Opmerkelijk is wel dat de laatste in de stand, Waasland-Beveren, aan zijn trainer vasthoudt. Voorlopig althans. Daarentegen werden er bij de top vijf al vier trainers gewisseld. Het hoort bij de vreemde kronkels in deze bizarre competitie. Meer dan anderhalf jaar is het intussen geleden dat Vincent Kompany bij Anderlecht neerstreek en het roer tussendoor in handen gaf van Frank Vercauteren. Heel weinig vooruitgang werd er sindsdien geboekt. Het positiespel is nochtans niet slecht, het intrinsieke talent ontbreekt ook niet, Kompany lijkt bovendien duidelijk in zijn communicatie naar de spelers, sommige jongeren boeken vooruitgang, maar het collectieve stokt, waardoor er geen stabiliteit is. En dat gaat verder dan alleen een gebrek aan scorend vermogen. Met nieuwe spelers moet Anderlecht nu nog maar eens herbeginnen. In deze competitie blijft alles nog mogelijk: als vijfde in het klassement heeft Anderlecht evenveel punten als Standard, de nummer vier. Een koers van continuïteit vaart het steen voor steen opgebouwde Club Brugge wel. Dat blijkt op het veld. Als de concentratie bij blauw-zwart er is, valt de machine niet te stoppen. Het bleek anderhalve week geleden tegen KRC Genk en nu weer tegen Standard. Ook bij een 0-1-achterstand voetbalde de kampioen met een aura van onaantastbaarheid. Alleen als er sprake is van onderschatting van de tegenstander, zoals in de derby tegen Cercle, kan het even moeilijk worden. Opvallend hoe Noa Lang zich steeds meer opwerpt als de regisseur van de ploeg. Hij vraagt alle ballen op, geen speler met meer balcontacten dan de Nederlander. Een iets andere rol is er daardoor weggelegd voor Hans Vanaken. Het verandert niets aan het rendement. Integendeel zelfs.