Zou iemand nog eens terugdenken aan de glorieuze intrede van Marc Coucke bij Anderlecht, nu bijna drie jaar geleden? Het begin van een nieuw tijdperk, zo werd er geroepen. Gedaan met de familiebanden binnen de Brusselse grootmacht, met de vriendjespolitiek, met de vastgeroeste conservatieve ideeën. Het moest en zou anders worden. Want bij de doorlichting van de club, zo klonk het later, waren er nogal wat lijken uit de kast gevallen.
...

Zou iemand nog eens terugdenken aan de glorieuze intrede van Marc Coucke bij Anderlecht, nu bijna drie jaar geleden? Het begin van een nieuw tijdperk, zo werd er geroepen. Gedaan met de familiebanden binnen de Brusselse grootmacht, met de vriendjespolitiek, met de vastgeroeste conservatieve ideeën. Het moest en zou anders worden. Want bij de doorlichting van de club, zo klonk het later, waren er nogal wat lijken uit de kast gevallen. Zou Marc Coucke sindsdien al eens voor de spiegel hebben gestaan? Of is zijn zelfbeeld zo hoog dat hij de schuld voor alles en het recordverlies dat paars-wit vorig seizoen leed op anderen afschuift. Dat kan moeilijk. Coucke bouwde op zakelijk vlak een imperium uit en dat kan je niet zonder doorzicht en intelligentie. En zijn intelligente mensen doorgaans ook geen mensen die al eens twijfelen en zichzelf streng evalueren in plaats van naar anderen te wijzen? De schulden die Anderlecht opbouwde zijn niet uitsluitend het gevolg van de periode onder Roger Vanden Stock. Met de 36 miljoen euro verlies die vorig seizoen werd geleden hebben de toenmalige bestuurders uiteraard niets te maken. Het is het resultaat van het beleid van de afgelopen jaren, van miscasts, van bestuurlijke fouten. Hoeveel mensen zijn er niet ontslagen sinds Coucke bij Anderlecht zijn intrede deed? En hoeveel kost het niet om telkens weer een ontslagpremie uit te betalen? Hoeveel spelers die totaal geen meerwaarde hadden drukten niet met veel te zware salarissen op de begroting? Hoeveel mensen die Coucke vanuit zijn vorige club KV Oostende meetrok werden nadien weer uitgerangeerd? Werden die allemaal verkeerd ingeschat? Of was het werkklimaat zodanig scheefgegroeid dat ze onmogelijk nog iets goeds konden doen? En waarom was er niemand die zijn nek uitstak en Coucke op de vingers tikte? Uit lijfsbehoud? Of omdat het gewoon moeilijk was, ook als aandeelhouder? Dezelfde aandeelhouders die nu protesteren. Marc Coucke was het slachtoffer van zijn blinde ambitie. In zijn hunker naar succes liep hij zichzelf voorbij. Maar het blijft niettemin vreemd dat niemand hem in die lange ren en sfeer van eeuwige onrust kon corrigeren. Sinds Coucke het voorzitterschap aan Wouter Vandenhaute overliet, probeert die samen met Karel Van Eetvelt strijdvaardig het schip weer recht te trekken. Met een herstelplan voor de lange termijn. En ook al is Anderlecht in dit land de club met het grootste potentieel, het lijkt op dit moment een onmogelijke opdracht. Jérémy Doku die voor 27 miljoen euro aan Stade Rennes wordt verkocht (nadat vorig seizoen ook al Alexis Saelemaekers en Sebastiaan Bornauw van de hand werden gedaan) en een Ierse middenvelder, Josh Cullen, die door West Ham United herhaaldelijk aan clubs uit de lagere afdelingen werd verhuurd, als een van de inkomende transfers, het is de nieuwe realiteit in het Astridpark. En het is geen kapitaalsverhoging die alle problemen op korte termijn gaat verdrijven. Met welke gedachte is Vincent Kompany in dit avontuur gestapt en heeft hij zich zo geëngageerd? Zelfoverschatting, de heilige overtuiging dat hij de jonge ploeg op de rails krijgt? Of heeft hij zich verkeken op de huidige situatie, al mag je van een speler-trainer niet verwachten dat hij de gedetailleerde cijfers kent? De werkelijkheid is dat Anderlecht in acht wedstrijden goed de helft van de punten haalde: 13 op 24. Terwijl het maar één moeilijke wedstrijd, op Club Brugge, speelde en daar in alle onderdelen werd overklast. Intussen laten de supporters zich nog maar eens horen. Zij zien de ziel van hun club verdwijnen. En dat gaat, zo blijkt, heel snel.