Zondag overleed Roger Decock. Hij was de oudste nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen en werd 93 jaar. De West-Vlaming was geen wereldtopper, maar hij kleurde als een van de onvervalste Flandriens mee de geschiedenis van de wielersport. Memorabel was de diepmenselijke daad die hij in de Ronde van Frankrijk van 1951 deed: toen de Nederlander Wim van Est in een ravijn viel, was hij de enige renner in de buurt. Hij alarmeerde meteen de reddingsploegen en wachtte tot die kwamen opdagen. Vaak heeft hij over die daad van edelmoedigheid moeten vertellen. Decock stond toen op de vijfde plaats, maar tuimelde daarna naar de 37e plaats. Hij vond dat hij Van Est niet kon laten liggen.

Roger Decock was een harde werker die het avontuur niet schuwde. Over hem verscheen een biografie met als toepasselijke titel 'Sluw en Slim'. Het vat zijn (wieler)leven samen. Decock smokkelde tijdens de Tweede Wereldoorlog om een stuiver bij te verdienen, in alles wat hij deed was hij bij de pinken. Ook na zijn carrière toen hij in Izegem 38 jaar lang een bloeiende horecazaak openhield.

De mooiste overwinning behaalde Roger Decock in de Ronde van Vlaanderen 1952. Hij onderbrak de drie jaar durende hegemonie van de Italiaan Fiorenzo Magni. Het was die dag vreselijk slecht weer, de renners reden tegen de regen en de wind in. Er vormde zich en kopgroep van 20 man, maar door het gebeuk van Briel Schotte werd die groep gehalveerd. Uiteindelijk bleven er vijf man over en haalde Roger Decock het.

De slimme Roger Decock verdiende tijdens zijn carrière behoorlijk wat geld. Toen hij in 1961 met 12 seconden voorsprong Parijs-Nice won, nadat hij een verbond smeedde met de Italiaan Gini Bartali, kon hij met zijn premie het ouderlijke huis van zijn ouders kopen. En hij had nog iets over voor zijn spaarboek. En Roger Decock wist dat je niet alleen centen kon verdienen door te winnen, maar ook door slim te verliezen. Hij was gewiekst als weinig anderen.

Zondag overleed Roger Decock. Hij was de oudste nog levende winnaar van de Ronde van Vlaanderen en werd 93 jaar. De West-Vlaming was geen wereldtopper, maar hij kleurde als een van de onvervalste Flandriens mee de geschiedenis van de wielersport. Memorabel was de diepmenselijke daad die hij in de Ronde van Frankrijk van 1951 deed: toen de Nederlander Wim van Est in een ravijn viel, was hij de enige renner in de buurt. Hij alarmeerde meteen de reddingsploegen en wachtte tot die kwamen opdagen. Vaak heeft hij over die daad van edelmoedigheid moeten vertellen. Decock stond toen op de vijfde plaats, maar tuimelde daarna naar de 37e plaats. Hij vond dat hij Van Est niet kon laten liggen.Roger Decock was een harde werker die het avontuur niet schuwde. Over hem verscheen een biografie met als toepasselijke titel 'Sluw en Slim'. Het vat zijn (wieler)leven samen. Decock smokkelde tijdens de Tweede Wereldoorlog om een stuiver bij te verdienen, in alles wat hij deed was hij bij de pinken. Ook na zijn carrière toen hij in Izegem 38 jaar lang een bloeiende horecazaak openhield.De mooiste overwinning behaalde Roger Decock in de Ronde van Vlaanderen 1952. Hij onderbrak de drie jaar durende hegemonie van de Italiaan Fiorenzo Magni. Het was die dag vreselijk slecht weer, de renners reden tegen de regen en de wind in. Er vormde zich en kopgroep van 20 man, maar door het gebeuk van Briel Schotte werd die groep gehalveerd. Uiteindelijk bleven er vijf man over en haalde Roger Decock het.De slimme Roger Decock verdiende tijdens zijn carrière behoorlijk wat geld. Toen hij in 1961 met 12 seconden voorsprong Parijs-Nice won, nadat hij een verbond smeedde met de Italiaan Gini Bartali, kon hij met zijn premie het ouderlijke huis van zijn ouders kopen. En hij had nog iets over voor zijn spaarboek. En Roger Decock wist dat je niet alleen centen kon verdienen door te winnen, maar ook door slim te verliezen. Hij was gewiekst als weinig anderen.