Achtereenvolgens de Strade Bianche (1 augustus), Milaan-Turijn (5 augustus), Milaan-Sanremo (8 augustus), Gran Piemonte (12 augustus), de Ronde van Lombardije (15 augustus) en Tirreno-Adriatico (7 tot 14 september). Zo ziet het Italiaans getinte programma van Mathieu van der Poel er uit tot half september, voor hij in oktober een reeks klassiekers in België en Nederland aansnijdt.

Een primeur als wegrenner, want MVDP reed als prof nog nooit in Italië. Wel in het veldrijden, in het mountainbike, en ook op de weg, maar dan bij de jeugd. Met groot succes: zijn eerste grote internationale titel behaalde de Nederlander zelfs in Italië, op 6 november 2011, toen hij als zestienjarige in Lucca Europees kampioen cyclocross bij de junioren werd.

De jaren daarna startte Van der Poel in nog drie veldritten in Italië, telkens met winst als resultaat: de wereldbekerraces van Rome in 2013 en 2014 (respectievelijk als junior en als belofte), en het EK voor elite vorig seizoen in Silvelle.

Regenboogtrui

In 2013 behaalde hij in Firenze ook de wereldtitel bij de junioren op de weg, door vijf kilometer voor de finish, op de hellende Via Salviati, weg te springen en alleen stand te houden tot de finish. Een revanche voor zijn mislukte WK-tijdrit in Firenze, waarin Van der Poel pas vijftigste werd, op twee minuten van de betreurde Igor Decraene.

Het is slechts één van zijn twee nederlagen in Italië, want als mountainbiker werd de Nederlander in de cross countryrace van de wereldbekermanche in Val di Solé in 2018 derde, na Nino Schurter en Gerhard Kerschbaumer. Eerder op de week had MVDP in Val di Solé wel al de short trackrace gewonnen.

De dubbelslag short track/cross country realiseerde Van der Poel in 2019 in Val di Solé wél, door twee keer onder meer zijn grote rivaal Nino Schurter af te houden.

Balans

Totale Italiaanse balans tot nu toe voor Van der Poel, als wegrenner/mountainbiker/veldrijder: 10 wedstrijden gereden, 8 ervan gewonnen.

Geen mens die verbaasd zal zijn als hij daar zaterdag op de Piazza del Campo in Siena 9 op 11 van maakt. En de grande amore tussen Matje en Italië nog wat intenser wordt.

Uiteraard door aan te vallen, zoals vader Adrie van der Poel het onlangs verwoordde in La Gazzetta dello Sport: 'Italianen zijn connaisseurs. Ze houden van wielrennen. Ik denk dat ze Mathieu leuk gaan vinden voor zijn manier van rijden. Aanvallend, met de wil om te winnen.'

De goesting zal alleszins groot zijn, want het is al van 2010 geleden, toen hij nog nieuweling was, dat Van der Poel al zo lang moest wachten om zijn handen in de lucht te steken. Zijn laatste zege dateert immers van het WK veldrijden in de modder Dubendorf. (zie link)

Het zou symbolisch zijn als hij exact zes maanden later meteen ook wint op de stoffige gravelpaden in het bloedhete Toscane.

Achtereenvolgens de Strade Bianche (1 augustus), Milaan-Turijn (5 augustus), Milaan-Sanremo (8 augustus), Gran Piemonte (12 augustus), de Ronde van Lombardije (15 augustus) en Tirreno-Adriatico (7 tot 14 september). Zo ziet het Italiaans getinte programma van Mathieu van der Poel er uit tot half september, voor hij in oktober een reeks klassiekers in België en Nederland aansnijdt.Een primeur als wegrenner, want MVDP reed als prof nog nooit in Italië. Wel in het veldrijden, in het mountainbike, en ook op de weg, maar dan bij de jeugd. Met groot succes: zijn eerste grote internationale titel behaalde de Nederlander zelfs in Italië, op 6 november 2011, toen hij als zestienjarige in Lucca Europees kampioen cyclocross bij de junioren werd. De jaren daarna startte Van der Poel in nog drie veldritten in Italië, telkens met winst als resultaat: de wereldbekerraces van Rome in 2013 en 2014 (respectievelijk als junior en als belofte), en het EK voor elite vorig seizoen in Silvelle.In 2013 behaalde hij in Firenze ook de wereldtitel bij de junioren op de weg, door vijf kilometer voor de finish, op de hellende Via Salviati, weg te springen en alleen stand te houden tot de finish. Een revanche voor zijn mislukte WK-tijdrit in Firenze, waarin Van der Poel pas vijftigste werd, op twee minuten van de betreurde Igor Decraene.Het is slechts één van zijn twee nederlagen in Italië, want als mountainbiker werd de Nederlander in de cross countryrace van de wereldbekermanche in Val di Solé in 2018 derde, na Nino Schurter en Gerhard Kerschbaumer. Eerder op de week had MVDP in Val di Solé wel al de short trackrace gewonnen. De dubbelslag short track/cross country realiseerde Van der Poel in 2019 in Val di Solé wél, door twee keer onder meer zijn grote rivaal Nino Schurter af te houden.Totale Italiaanse balans tot nu toe voor Van der Poel, als wegrenner/mountainbiker/veldrijder: 10 wedstrijden gereden, 8 ervan gewonnen. Geen mens die verbaasd zal zijn als hij daar zaterdag op de Piazza del Campo in Siena 9 op 11 van maakt. En de grande amore tussen Matje en Italië nog wat intenser wordt.Uiteraard door aan te vallen, zoals vader Adrie van der Poel het onlangs verwoordde in La Gazzetta dello Sport: 'Italianen zijn connaisseurs. Ze houden van wielrennen. Ik denk dat ze Mathieu leuk gaan vinden voor zijn manier van rijden. Aanvallend, met de wil om te winnen.'De goesting zal alleszins groot zijn, want het is al van 2010 geleden, toen hij nog nieuweling was, dat Van der Poel al zo lang moest wachten om zijn handen in de lucht te steken. Zijn laatste zege dateert immers van het WK veldrijden in de modder Dubendorf. (zie link)Het zou symbolisch zijn als hij exact zes maanden later meteen ook wint op de stoffige gravelpaden in het bloedhete Toscane.