In tegenstelling tot de meeste Spaanse wielrenners, die in de wieg gelegd zijn voor het rondewerk, was Oscar Freire (nu 44) een coureur voor het klassieke en het sprintwerk. In zijn carrière won hij drie keer Milaan-Sanremo (2004, 2007 en 2010) en werd hij drie keer wereldkampioen (1999, 2001 en 2004).

'Ik wist al heel snel wat mijn plaats was in het wielrennen, waar ik kon winnen en waar niet', zegt Freire in El País. 'Grote rondes waren voor mij geen optie. Ik ben wel de enige Spanjaard die ooit de groene trui won in de Tour.'

De lente van 2011

Gedurende zijn carrière maakten vooral de Belgische en de Italiaanse wielrenners indruk op Freire, zegt hij. Twee namen steken er voor hem bovenuit. 'De eerste is Paolo Bettini. Als die in zijn dagje was, was er niets aan te doen. Hij was genereus in de inspanning, hield zich niet in en won op een mooie manier.'

Maar de renner die hem het meest verbaasde, was onze landgenoot Philippe Gilbert (37). 'Vooral de Gilbert van 2011 en 2012. Hij won bijna alles in de lente van 2011 (Strade Bianche, Amstel Gold Race, Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik, Brabantse Pijl, nvdr) en het WK in 2012 op zijn Cauberg.'

Eerder, in 2009 en 2010, had de Belg ook al de Ronde van Lombardije gewonnen. En daarna pakte hij ook nog de zege in de Ronde van Vlaanderen (2017) en Parijs-Roubaix (2019), waardoor de enige grote klassieker die op zijn palmares ontbreekt Milaan-Sanremo is.

La Primavera wordt normaal gezien verreden op 15 augustus. Als hij ook daar nog als eerste over de streep kan komen, komt hij op gelijke voet met Eddy Merckx en Rik Van Looy, de enige renners in de geschiedenis die de vijf klassiekers - Milaan-Sanremo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en Ronde van Lombardije - én het WK wonnen.

Als junioren

Freire: 'Op het WK in 2012, de laatste koers uit mijn carrière, ging Nibali in de aanval en vertrok Gilbert achter hem aan. Hij reed ons voorbij alsof we junioren waren. En ik kan je vertellen dat we al verschroeiend hard koersten.'

'En in de Amstel Gold Race van 2011', vervolgt de Spanjaard in El País, 'begon Gilbert op kop van de groep te sleuren net voor de Cauberg, tegen de wind in. Ik herinner me dat Purito (Joaquim Rodríguez, nvdr) en ik tegen elkaar zegden: mooi, dat is er straks eentje minder om rekening mee te houden. Omdat hij zoveel energie verspilde. Maar toen Purito op de Cauberg aanzette, sprong Gilbert naar zijn wiel en liet hij hem meteen ter plekke.'

Onze landgenoot won die dag voor de tweede keer de Amstel, een koers die hij later nóg twee keer op zijn palmares zou bijschrijven.

In tegenstelling tot de meeste Spaanse wielrenners, die in de wieg gelegd zijn voor het rondewerk, was Oscar Freire (nu 44) een coureur voor het klassieke en het sprintwerk. In zijn carrière won hij drie keer Milaan-Sanremo (2004, 2007 en 2010) en werd hij drie keer wereldkampioen (1999, 2001 en 2004).'Ik wist al heel snel wat mijn plaats was in het wielrennen, waar ik kon winnen en waar niet', zegt Freire in El País. 'Grote rondes waren voor mij geen optie. Ik ben wel de enige Spanjaard die ooit de groene trui won in de Tour.' Gedurende zijn carrière maakten vooral de Belgische en de Italiaanse wielrenners indruk op Freire, zegt hij. Twee namen steken er voor hem bovenuit. 'De eerste is Paolo Bettini. Als die in zijn dagje was, was er niets aan te doen. Hij was genereus in de inspanning, hield zich niet in en won op een mooie manier.'Maar de renner die hem het meest verbaasde, was onze landgenoot Philippe Gilbert (37). 'Vooral de Gilbert van 2011 en 2012. Hij won bijna alles in de lente van 2011 (Strade Bianche, Amstel Gold Race, Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik, Brabantse Pijl, nvdr) en het WK in 2012 op zijn Cauberg.'Eerder, in 2009 en 2010, had de Belg ook al de Ronde van Lombardije gewonnen. En daarna pakte hij ook nog de zege in de Ronde van Vlaanderen (2017) en Parijs-Roubaix (2019), waardoor de enige grote klassieker die op zijn palmares ontbreekt Milaan-Sanremo is.La Primavera wordt normaal gezien verreden op 15 augustus. Als hij ook daar nog als eerste over de streep kan komen, komt hij op gelijke voet met Eddy Merckx en Rik Van Looy, de enige renners in de geschiedenis die de vijf klassiekers - Milaan-Sanremo, Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, Luik-Bastenaken-Luik en Ronde van Lombardije - én het WK wonnen. Freire: 'Op het WK in 2012, de laatste koers uit mijn carrière, ging Nibali in de aanval en vertrok Gilbert achter hem aan. Hij reed ons voorbij alsof we junioren waren. En ik kan je vertellen dat we al verschroeiend hard koersten.''En in de Amstel Gold Race van 2011', vervolgt de Spanjaard in El País, 'begon Gilbert op kop van de groep te sleuren net voor de Cauberg, tegen de wind in. Ik herinner me dat Purito (Joaquim Rodríguez, nvdr) en ik tegen elkaar zegden: mooi, dat is er straks eentje minder om rekening mee te houden. Omdat hij zoveel energie verspilde. Maar toen Purito op de Cauberg aanzette, sprong Gilbert naar zijn wiel en liet hij hem meteen ter plekke.' Onze landgenoot won die dag voor de tweede keer de Amstel, een koers die hij later nóg twee keer op zijn palmares zou bijschrijven.