Stel je voor: geletruidrager Chris Froome rijdt lek in aanloop naar de slotklim van Saint-Gervais Mont Blanc in de negentiende etappe van de Tour de France. In tegenstelling tot de chaotische poppenkast op de Mont Ventoux krijgt de Brit dit keer wel instant een nieuwe fiets, terwijl zijn ijzersterke ploeg zich volledig laat uitzakken tot bij de kopman. Het kan echter niet verhinderen dat de leider in het algemene klassement met achterstand aan de slotklim op de flanken van Europa's hoogte berg moet aanvatten. Het sein voor de andere klassementsrenners om het tempo met een ruk de hoogte in te jagen en de Tour op zijn kop te zetten?
...

Stel je voor: geletruidrager Chris Froome rijdt lek in aanloop naar de slotklim van Saint-Gervais Mont Blanc in de negentiende etappe van de Tour de France. In tegenstelling tot de chaotische poppenkast op de Mont Ventoux krijgt de Brit dit keer wel instant een nieuwe fiets, terwijl zijn ijzersterke ploeg zich volledig laat uitzakken tot bij de kopman. Het kan echter niet verhinderen dat de leider in het algemene klassement met achterstand aan de slotklim op de flanken van Europa's hoogte berg moet aanvatten. Het sein voor de andere klassementsrenners om het tempo met een ruk de hoogte in te jagen en de Tour op zijn kop te zetten? Helaas. Hoewel veel spektakelbeluste koersliefhebbers ondertussen genoeg hebben van het rekenmachinewerk van de Sky-ploeg, snijden ongeschreven wielerwetten als een vlijmscherp mes door de aanvalsplannen van de concurrenten. Één daarvan luidt: bij pech van de leider in het klassement, houden zijn concurrenten de benen stil. De deontologische code doorbreken, betekent heiligschennis en verkettering. In wielertermen: een scheldtirade door het ganse peloton of het slachtoffer worden van een Steels-achtige drinkbusworp. Niet enkel een leeglopende tube of een valpartij van de leider smoort een mogelijk aanvalspact tijdelijk in de kiem. Ook een plaspauze van de nummer één in het algemene klassement is al reden genoeg om de tegenstanders tot passiviteit aan te manen. Opvallend: enkel de drager van de leiderstrui geniet van dit privilege, anderen moeten het lot tarten. Zo verloor Alejandro Valverde in een dolle waaierrit in de Tour van 2013 maar liefst tien minuten en uitzicht op een eerste Tourpodium in Parijs nadat hij lek reed op het moment dat de wind het peloton uit elkaar deed spatten. Naast zijn fysieke heerschappij kan een leider dus ook via respect de boel naar zijn hand zetten, zelfs in benarde situaties. Froome gaf in de afgelopen Tour eigenhandig een demonstratie. In aanloop naar de slotklim van de Mont Ventoux nam de Australiër Simon Gerrans drie ploeggenoten van de Brit mee in zijn val. Alarmfase rood voor de anders zo berekende geletruidrager, die de hete angel zelf uit de situatie haalde door niet veel verder ostentatief in de remmen te gaan voor een sanitaire stop. Hoog water of niet, zijn slinkse actie bereikte zijn doel: het peloton verlaagde het tempo en zijn ploeggenoten konden zonder al te veel krachtverlies weer voorin plaatsnemen.Maar niet altijd zijn de wetten zo heilig als de paus. Wie van de Tourfavorieten wachtte er op de Mont Ventoux op de lopende Froome na zijn valpartij? In het heetst van de strijd spreekt vooral de drang naar glorie en komen de gedragsregels vaak op de tweede plaats.Als Froome volgende zondag op de Champs Elysées zijn derde Tourgraal in de lucht steekt, mag hij zijn acht ploegmaten op beide handen en voeten kussen. Of beter: uitbetalen. Het is ondertussen een traditie onder de Tourwinnaars om zijn knechten te bedanken door ze te laten delen in de winstpremie. Dit jaar staat een half miljoen euro te wachten op de eindwinnaar van de Tour de France, bovenop de premies die de ploeg onderweg al heeft kunnen oprapen. Hoeveel iedere ploeggenoot precies overhoudt aan drie weken afzien, hangt af van verschillende factoren. Heeft de knecht na een week al moeten opgeven, dan zullen zijn rekeninguittreksels eind juli minder hoog gestegen zijn dan een ploegmaat die alles uit de kast heeft gehaald om de kopman op een moeilijk moment zijn Tourzege te redden. Bovendien is het vaak geen uitzondering dat de kopman minder geld opstrijkt dan zijn werkpaarden. De reden? Na de Tour kan hij vette startgelden opstrijken op de talloze na-Tourcriteria en een verbeterd contract afdingen bij de directie. Toch dromen de ploeggenoten van de leider de nacht voor de slotrit vaak niet hoofdzakelijk van eurotekens. Voor velen is de ultieme apotheose van een afmattende Tour het oprijden van de Champs Elysées op kop van het peloton met de gele trui in het wiel. Hoewel het nergens zwart op wit staat geschreven is het immers een normaliteit dat de ploeg van de leider Parijs binnenrijdt voor een glorieuze ereronde in de lenzen van alle camera's.Of draait dit jaar voor het eerst het Tourpeloton toertjes op de bekendste avenue van Frankrijk zonder een gele trui? Ook dát kan door een ongeschreven wet dat bij het uitvallen van de gele trui de dag erop niemand in de leiderstrui van start gaat. Al moeten daarvoor doemdenkers al danig moeite doen om zo'n scenario voor de voorlaatste rit met aankomst in Morzine te schrijven. Over Chris Froome, bijvoorbeeld, die in de gele trui in de laatste afdaling tegen het asfalt smakt en met een bekkenbreuk de Tour als dé grote pineut moet verlaten. En over Bauke Mollema die uit respect voor Froome niet in de leiderstrui start en zijn eerste gele trui pas aantrekt in de schaduw van de Arc de Triomphe. Te waanzinnig voor woorden? Toch wel. Meer plausibel is de kans dat Froome in de Alpen zoveel van zijn voorsprong verliest dat hij bij het binnenrijden in Parijs slechts enkele seconden voorsprong telt op de tweede in het klassement. Volgens de ongeschreven code wordt de leider op de slotdag niet meer aangevallen, maar misschien ontlokt de secondeslag de nummer twee wel tot een ultieme rush richting geel. Of Chris Froome verrast wederom vriend en vijand met een late uitval en wint voor de neus van Marcel Kittel, Andre Greipel en Peter Sagan. Geen regel die hem tegenhoudt, geschreven noch ongeschreven. (JF)