Met een reeks simpele 'ja's' gaf Armstrong aan Winfrey toe dat hij in de jaren negentig begon met doping en tijdens elke van zijn zeven Tour-overwinningen verboden middelen gebruikte. Daaronder: EPO, bloeddoping, testosteron, cortisone en menselijk groeihormoon. Armstrong zei dat het menselijkerwijze niet mogelijk was om de Tour te winnen zonder doping.

Armstrong had geen goeie verklaring waarom hij het deed, zei hij. Hij behoorde tot de EPO-generatie en zonder kon je niet mee. "Het is te laat. Te laat voor veel mensen. Dat is mijn schuld. Ik zie de situatie als één grote leugen."

"Dit verhaal was zo lang zo perfect. Je overwint de ziekte, je wint de Tour de France zeven keer, je hebt een gelukkig huwelijk, je krijgt kinderen - het was het mythische perfecte verhaal en het was niet waar."

'EPO, maar niet veel'

Armstrong ontkende de stelling van USADA dat hij de spilfiguur was in het meest gesofisticeerde dopingnetwerk aller tijden. "Het was zeer zeker professioneel en slim. Maar het was ook zeer conservatief en risicoschuw. Was het groter dan de doping in Oost-Duitsland in de jaren zeventig en tachtig? Nee."

Armstrongs eigen cocktail bestond uit EPO ("maar niet veel"), bloedtransfusies en testosteron, zei hij. Hij hield staande dat hij ophield met doping na zijn laatste Tourzege in 2005 en "absoluut niet" gebruikte tijdens zijn comeback in 2009-11. Dat kon niet meer, zei hij, vanwege de verbeterde dopingcontroles.

Winnen ten allen koste
Armstrong vertelde dat zijn mentaliteit veranderde nadat hij in 1996 kanker kreeg en zich voornam dat hij voortaan "ten allen koste" zou winnen. Hij had voordien al doping gebruikt, maar na zijn herstel was hij helemaal klaar om over lijken te gaan. "Ik zei: ik zal eender wat doen om te overleven. Dat is goed als je ziek bent. Maar ik nam die meedogenloze houding mee naar het wielrennen."

Oprah haalde ex-ploegmaat Christian Vande Velde aan, die aan USADA getuigde dat Armstrong hem dwong om doping te gebruiken. Armstrong ontkende dat hij mensen gedwongen had. "Ik ben op dit moment niet de meest geloofwaardige persoon ter wereld, dat begrijp ik, maar dat heb ik niet gedaan."

Doping was een alledaagse, normale zaak in het peloton, zei Armstrong. "Het was zoals: 'Je moet lucht in je banden hebben', of 'Er moet water in je fles zitten.' Het was deel van de job."

'Winnen was normaal'

"Voelde je geluk toen je won?", vroeg Oprah. "Er zat meer geluk in het proces, de opbouw, de voorbereiding", zei Armstrong. "Winnen was bijna normaal."

Voelde winnen verkeerd aan? "Toen? Nee. Griezelig." Voelde het slecht? "Nee. En dat is nog griezeliger." Voelde je jezelf een valsspeler? "Nee. En dat is nog het griezeligst."

Armstrong zei dat hij het voor zichzelf goedpraatte door de definitie van valsspelen op te zoeken. "Die definitie was: een onfair voordeel gebruiken dat je rivaal niet heeft. Dat deed ik niet. Ik zag het als een gelijk speelveld."

Excuses
Armstrong gaf toe dat hij een tiran was geweest, een 'bully'. Wie het niet met hem eens was, was een verrader. Hij daagde mensen voor de rechter die de waarheid spraken over zijn dopinggebruik, goed wetende dat hij geen poot had om op te staan. "Ik wilde altijd het verhaal beheersen."

Dat is nu afgelopen, realiseert de gevallen kampioen zich. Als USADA hem oproept om te getuigen, zal hij daar gevolg aan geven. "Ik sta zeker niet in een positie om te zeggen: 'Laten we het wielrennen opkuisen'", zei hij. "Maar als er een soort waarheids-en verzoeningscommissie komt, ben ik de eerste die gaat."

Armstrong zei dat hij zich pas nu realiseert hoe groot het schandaal is en hoeveel mensen hij teleurgesteld en bedrogen heeft. "Mensen zullen me nu zien als iemand die de sport, de gele trui en de koers besmeurd heeft", erkende hij. "Ik zal de rest van mijn leven bezig zijn met proberen om vertrouwen terug te winnen en mijn excuses aan te bieden aan mensen."

Met een reeks simpele 'ja's' gaf Armstrong aan Winfrey toe dat hij in de jaren negentig begon met doping en tijdens elke van zijn zeven Tour-overwinningen verboden middelen gebruikte. Daaronder: EPO, bloeddoping, testosteron, cortisone en menselijk groeihormoon. Armstrong zei dat het menselijkerwijze niet mogelijk was om de Tour te winnen zonder doping. Armstrong had geen goeie verklaring waarom hij het deed, zei hij. Hij behoorde tot de EPO-generatie en zonder kon je niet mee. "Het is te laat. Te laat voor veel mensen. Dat is mijn schuld. Ik zie de situatie als één grote leugen." "Dit verhaal was zo lang zo perfect. Je overwint de ziekte, je wint de Tour de France zeven keer, je hebt een gelukkig huwelijk, je krijgt kinderen - het was het mythische perfecte verhaal en het was niet waar." 'EPO, maar niet veel' Armstrong ontkende de stelling van USADA dat hij de spilfiguur was in het meest gesofisticeerde dopingnetwerk aller tijden. "Het was zeer zeker professioneel en slim. Maar het was ook zeer conservatief en risicoschuw. Was het groter dan de doping in Oost-Duitsland in de jaren zeventig en tachtig? Nee." Armstrongs eigen cocktail bestond uit EPO ("maar niet veel"), bloedtransfusies en testosteron, zei hij. Hij hield staande dat hij ophield met doping na zijn laatste Tourzege in 2005 en "absoluut niet" gebruikte tijdens zijn comeback in 2009-11. Dat kon niet meer, zei hij, vanwege de verbeterde dopingcontroles.Winnen ten allen koste Armstrong vertelde dat zijn mentaliteit veranderde nadat hij in 1996 kanker kreeg en zich voornam dat hij voortaan "ten allen koste" zou winnen. Hij had voordien al doping gebruikt, maar na zijn herstel was hij helemaal klaar om over lijken te gaan. "Ik zei: ik zal eender wat doen om te overleven. Dat is goed als je ziek bent. Maar ik nam die meedogenloze houding mee naar het wielrennen." Oprah haalde ex-ploegmaat Christian Vande Velde aan, die aan USADA getuigde dat Armstrong hem dwong om doping te gebruiken. Armstrong ontkende dat hij mensen gedwongen had. "Ik ben op dit moment niet de meest geloofwaardige persoon ter wereld, dat begrijp ik, maar dat heb ik niet gedaan." Doping was een alledaagse, normale zaak in het peloton, zei Armstrong. "Het was zoals: 'Je moet lucht in je banden hebben', of 'Er moet water in je fles zitten.' Het was deel van de job."'Winnen was normaal' "Voelde je geluk toen je won?", vroeg Oprah. "Er zat meer geluk in het proces, de opbouw, de voorbereiding", zei Armstrong. "Winnen was bijna normaal."Voelde winnen verkeerd aan? "Toen? Nee. Griezelig." Voelde het slecht? "Nee. En dat is nog griezeliger." Voelde je jezelf een valsspeler? "Nee. En dat is nog het griezeligst." Armstrong zei dat hij het voor zichzelf goedpraatte door de definitie van valsspelen op te zoeken. "Die definitie was: een onfair voordeel gebruiken dat je rivaal niet heeft. Dat deed ik niet. Ik zag het als een gelijk speelveld."Excuses Armstrong gaf toe dat hij een tiran was geweest, een 'bully'. Wie het niet met hem eens was, was een verrader. Hij daagde mensen voor de rechter die de waarheid spraken over zijn dopinggebruik, goed wetende dat hij geen poot had om op te staan. "Ik wilde altijd het verhaal beheersen." Dat is nu afgelopen, realiseert de gevallen kampioen zich. Als USADA hem oproept om te getuigen, zal hij daar gevolg aan geven. "Ik sta zeker niet in een positie om te zeggen: 'Laten we het wielrennen opkuisen'", zei hij. "Maar als er een soort waarheids-en verzoeningscommissie komt, ben ik de eerste die gaat." Armstrong zei dat hij zich pas nu realiseert hoe groot het schandaal is en hoeveel mensen hij teleurgesteld en bedrogen heeft. "Mensen zullen me nu zien als iemand die de sport, de gele trui en de koers besmeurd heeft", erkende hij. "Ik zal de rest van mijn leven bezig zijn met proberen om vertrouwen terug te winnen en mijn excuses aan te bieden aan mensen."