'Ik kijk nog liever naar een aanval op het werelduurrecord van Voeckler dan naar het Songfestival.' Aldus tweette Martijn Hendriks, eindredacteur bij de NOS, op de avond van de liedjeswedstrijd in Oslo. Het zegt veel over 's mans afkeer voor het festival, maar ook over zijn aversie van de (play)bekkentrekkende Titi.

En hij is niet de enige Hollander die hem niet lust: Voeckler werd vorig jaar in de tijdrit in Utrecht voortdurend bespuwd, en in de Nederlandse bocht op Alpe d'Huez moest hij zelfs beschutting zoeken achter de volgwagen. Dat heeft veel te maken met de fameuze prikkeldraadcrash van Johnny Hoogerland in 2011, toen de Fransman niet wachtte op zijn gevallen medevluchters.

Grimassende aandachtstrekker of niet, alleen voor diens Tourpalmares zouden véél renners een vinger over hebben. Twintig dagen in het geel (als derde renner op de ranglijst die geen Tour won, na Fabian Cancellara en René Vietto), bolletjestrui in 2012, vierde in het eindklassement van 2011, plus vier ritzeges.

Twee daarvan, in 2010 en 2012, behaalde Voeckler in de aankomststad van vandaag, Bagnères-de-Luchon, waar hij in 2014 nog eens tweede werd na Michael Rogers. Je kan er dus gif op innemen dat de intussen 37-jarige Titi, die zijn laatste Tour rijdt, zich vandaag in de vroege ontsnapping zal mengen.

Wie weet zelfs opnieuw met Greg Van Avermaet, die de etappe in 2014 ei zo na gewonnen had. Boven op de laatste col, de Port de Balès, volgde GVA immers op amper een halve minuut van onder meer Rogers en Voeckler. Na een razende afdaling strandde hij aan de eindstreep op dertien seconden...

Als hij zich in een ontsnapping zou mengen, zal de Oost-Vlaming, die van de week zijn eerste gele trui veroverde, vandaag allicht niet zo ver raken, want deze rit is een pak zwaarder dan in 2014. De start ligt traditiegetrouw in Pau, na Parijs en Bordeaux de meest bezochte plaats in de Tourgeschiedenis (al 67 keer).

Vandaag wel niet aan het Palais Beaumont, maar ter hoogte van 'Le Tour des Géants'. Een monument dat vorig jaar werd ingehuldigd, met voor elke verreden Toureditie een 'digitale' totempaal voorzien van de naam/foto van de eindwinnaar en een QR-code. Die kunnen bezoekers scannen en zo via hun smartphone in de Tourhistorie duiken.

Na Pau volgt een aanloopstrook van 67 kilometer, richting de col du Tourmalet, gevolgd door de Hourquette d'Ancizan, de Col de Val-Louron-Azet en tot slot de Col de Peyresourde. In totaal 45 kilometer klimmen, en opnieuw met een (14 kilometer lange) afdaling richting finish in Bagnères-de-Luchon. Een terrein waarop de zogenaamde bollenmannen, zoals Voeckler of Thomas De Gendt, die van de week al de bergtrui veroverde, veel punten kunnen sprokkelen.

Die zullen ze nodig hebben, willen ze in Parijs met de maillot à pois op het podium staan. De puntenquotering is wel aangepast - naast op de vier aankomsten bergop zijn er nu ook dubbele punten te verdienen op de vier cols gevolgd door een afdaling richting finish, zoals vandaag op de Peyresourde -, om de aanvallers meer kansen te geven op de bollen. Desondanks zal wellicht weer een topklassementsrenner, zoals Nairo Quintana in 2013 en Chris Froome in 2015, met de prijs van beste klimmer gaan lopen.

Snoozeknop?

Vraag is of die grote namen zich in deze rit zullen roeren. De zwaarste col, de Tourmalet, ligt te ver van de eindstreep (98 km), en de drie volgende zijn geen reuzen. De 1564 meter hoge Hourquette d'Ancizan, die van een nieuwe zijde beklommen wordt, dankt zelfs zijn naam aan het Baskische 'hourquéta', wat 'kleine col' betekent.

Met de finish van morgen op Andorra-Arcalis, maar met vooral de Ventoux en de moordende slotweek in de Alpen in het achterhoofd, zouden Froome en co dus weleens de snoozeknop kunnen indrukken, of hoogstens op de laatste beklimming, de Peyresourde, een offensief(je) lanceren.

Anderzijds was dat ook de verwachting toen in 2013 over een soortgelijk parcours werd gereden, met de Hourquette d'Ancizan, de Val-Louron-Azet en de Peyresourde in omgekeerde volgorde, en de Portet-d'Aspet en de Menté in plaats van de Tourmalet. Maar toen Garmin-Sharp de race van in het begin dynamiteerde, moest Froomes rechterhand Richie Porte al vroeg lossen en raakte de Brit volledig geïsoleerd, in een kopgroep met een overwicht aan Movistarrenners.

De geletruidrager panikeerde even, maar dacht aan wat zijn in 2008 overleden moeder hem zou hebben verteld: 'Blijf kalm en stel een strijdplan op.' Wat hij ook deed - Nairo Quintana en Alejandro Valverde geen centimeter vrijheid geven - en zo zonder averij de finish bereikte.

'Ik kijk nog liever naar een aanval op het werelduurrecord van Voeckler dan naar het Songfestival.' Aldus tweette Martijn Hendriks, eindredacteur bij de NOS, op de avond van de liedjeswedstrijd in Oslo. Het zegt veel over 's mans afkeer voor het festival, maar ook over zijn aversie van de (play)bekkentrekkende Titi. En hij is niet de enige Hollander die hem niet lust: Voeckler werd vorig jaar in de tijdrit in Utrecht voortdurend bespuwd, en in de Nederlandse bocht op Alpe d'Huez moest hij zelfs beschutting zoeken achter de volgwagen. Dat heeft veel te maken met de fameuze prikkeldraadcrash van Johnny Hoogerland in 2011, toen de Fransman niet wachtte op zijn gevallen medevluchters.Grimassende aandachtstrekker of niet, alleen voor diens Tourpalmares zouden véél renners een vinger over hebben. Twintig dagen in het geel (als derde renner op de ranglijst die geen Tour won, na Fabian Cancellara en René Vietto), bolletjestrui in 2012, vierde in het eindklassement van 2011, plus vier ritzeges.Twee daarvan, in 2010 en 2012, behaalde Voeckler in de aankomststad van vandaag, Bagnères-de-Luchon, waar hij in 2014 nog eens tweede werd na Michael Rogers. Je kan er dus gif op innemen dat de intussen 37-jarige Titi, die zijn laatste Tour rijdt, zich vandaag in de vroege ontsnapping zal mengen.Wie weet zelfs opnieuw met Greg Van Avermaet, die de etappe in 2014 ei zo na gewonnen had. Boven op de laatste col, de Port de Balès, volgde GVA immers op amper een halve minuut van onder meer Rogers en Voeckler. Na een razende afdaling strandde hij aan de eindstreep op dertien seconden...Als hij zich in een ontsnapping zou mengen, zal de Oost-Vlaming, die van de week zijn eerste gele trui veroverde, vandaag allicht niet zo ver raken, want deze rit is een pak zwaarder dan in 2014. De start ligt traditiegetrouw in Pau, na Parijs en Bordeaux de meest bezochte plaats in de Tourgeschiedenis (al 67 keer).Vandaag wel niet aan het Palais Beaumont, maar ter hoogte van 'Le Tour des Géants'. Een monument dat vorig jaar werd ingehuldigd, met voor elke verreden Toureditie een 'digitale' totempaal voorzien van de naam/foto van de eindwinnaar en een QR-code. Die kunnen bezoekers scannen en zo via hun smartphone in de Tourhistorie duiken.Na Pau volgt een aanloopstrook van 67 kilometer, richting de col du Tourmalet, gevolgd door de Hourquette d'Ancizan, de Col de Val-Louron-Azet en tot slot de Col de Peyresourde. In totaal 45 kilometer klimmen, en opnieuw met een (14 kilometer lange) afdaling richting finish in Bagnères-de-Luchon. Een terrein waarop de zogenaamde bollenmannen, zoals Voeckler of Thomas De Gendt, die van de week al de bergtrui veroverde, veel punten kunnen sprokkelen.Die zullen ze nodig hebben, willen ze in Parijs met de maillot à pois op het podium staan. De puntenquotering is wel aangepast - naast op de vier aankomsten bergop zijn er nu ook dubbele punten te verdienen op de vier cols gevolgd door een afdaling richting finish, zoals vandaag op de Peyresourde -, om de aanvallers meer kansen te geven op de bollen. Desondanks zal wellicht weer een topklassementsrenner, zoals Nairo Quintana in 2013 en Chris Froome in 2015, met de prijs van beste klimmer gaan lopen.Vraag is of die grote namen zich in deze rit zullen roeren. De zwaarste col, de Tourmalet, ligt te ver van de eindstreep (98 km), en de drie volgende zijn geen reuzen. De 1564 meter hoge Hourquette d'Ancizan, die van een nieuwe zijde beklommen wordt, dankt zelfs zijn naam aan het Baskische 'hourquéta', wat 'kleine col' betekent.Met de finish van morgen op Andorra-Arcalis, maar met vooral de Ventoux en de moordende slotweek in de Alpen in het achterhoofd, zouden Froome en co dus weleens de snoozeknop kunnen indrukken, of hoogstens op de laatste beklimming, de Peyresourde, een offensief(je) lanceren.Anderzijds was dat ook de verwachting toen in 2013 over een soortgelijk parcours werd gereden, met de Hourquette d'Ancizan, de Val-Louron-Azet en de Peyresourde in omgekeerde volgorde, en de Portet-d'Aspet en de Menté in plaats van de Tourmalet. Maar toen Garmin-Sharp de race van in het begin dynamiteerde, moest Froomes rechterhand Richie Porte al vroeg lossen en raakte de Brit volledig geïsoleerd, in een kopgroep met een overwicht aan Movistarrenners.De geletruidrager panikeerde even, maar dacht aan wat zijn in 2008 overleden moeder hem zou hebben verteld: 'Blijf kalm en stel een strijdplan op.' Wat hij ook deed - Nairo Quintana en Alejandro Valverde geen centimeter vrijheid geven - en zo zonder averij de finish bereikte.