Precies 35 jaar is het geleden dat de Tour in het Bretoense Plumelac startte. Niet met een rit in lijn, zoals dat in Nice zal zijn, maar met een proloog over 6,8 kilometer.

Daar gebeurde iets heel vreemds: onze landgenoot Fons De Wolf verscheen vijf minuten te laat aan de start. Hij finishte op 6'23" van winnaar Bernard Hinault. Buiten tijd en dus werd De Wolf uit koers genomen op een moment dat die nog moest beginnen.

Er werd gezegd dat De Wolf dit met opzet had gedaan, maar die deed het af als een kronkel in zijn hoofd: hij had zich gewoon in zijn starttijd tien minuten vergist.

Het verhaal past bij Fons De Wolf, een klasrijke renner die de pedalen streelde, nooit grimassen trok en nimmer uiterlijke tekenen van vermoeidheid toonde. Daardoor ontstond de indruk dat hij niet het maximum uit zijn carrière haalde. Het ontbrak De Wolf, zo klonk het, aan beroepsernst.

Heel zijn carrière werd er gezegd dat Fons onvoldoende voor zijn vak leefde. Dat hij met een dromerig blik door het leven stapte, voedde deze veronderstelling.

Maar Fons De Wolf zag dat anders. Hij zei dat hij werd overschat. Terwijl onder meer Milaan-Sanremo en de Ronde van Lombardije op zijn palmares stonden. Maar De Wolf vond dat hij het lichaam niet had om er een heel jaar te staan. Hij werd er vaak over aangesproken dat hij nooit de indruk gaf vermoeid te zijn, maar vroeg zich af of hij dan een acteursopleiding moest volgen om voor een ander beeld te zorgen.

Een vreemde vogel was het wel, Fons De Wolf. Dat hij in 1985 de start van de proloog miste, blijft een onvergeeflijke beroepsfout. Fons zat thuis en zag dat Bernard Hinault dat jaar zijn vijfde Tourzege behaalde. En dat een andere Belg, Rudy Matthijs, drie ritten won. Ook die gold als een renner met veel potentieel, maar het heette dat hij vrij als een vlinder door het leven fladderde en zijn trainingen afhankelijk waren van zijn humeur.

Na deze ritzeges werd er van hem een kentering verwacht, Matthijs zou een tweede Roger De Vlaeminck worden. Dat draaide anders uit. Er werd Rudy soms gezegd dat hij een zwaar geval is. Die zei dan lachend dat dit eigenlijk wel meeviel: hij woog namelijk amper 72 kilo.

Precies 35 jaar is het geleden dat de Tour in het Bretoense Plumelac startte. Niet met een rit in lijn, zoals dat in Nice zal zijn, maar met een proloog over 6,8 kilometer. Daar gebeurde iets heel vreemds: onze landgenoot Fons De Wolf verscheen vijf minuten te laat aan de start. Hij finishte op 6'23" van winnaar Bernard Hinault. Buiten tijd en dus werd De Wolf uit koers genomen op een moment dat die nog moest beginnen. Er werd gezegd dat De Wolf dit met opzet had gedaan, maar die deed het af als een kronkel in zijn hoofd: hij had zich gewoon in zijn starttijd tien minuten vergist.Het verhaal past bij Fons De Wolf, een klasrijke renner die de pedalen streelde, nooit grimassen trok en nimmer uiterlijke tekenen van vermoeidheid toonde. Daardoor ontstond de indruk dat hij niet het maximum uit zijn carrière haalde. Het ontbrak De Wolf, zo klonk het, aan beroepsernst. Heel zijn carrière werd er gezegd dat Fons onvoldoende voor zijn vak leefde. Dat hij met een dromerig blik door het leven stapte, voedde deze veronderstelling.Maar Fons De Wolf zag dat anders. Hij zei dat hij werd overschat. Terwijl onder meer Milaan-Sanremo en de Ronde van Lombardije op zijn palmares stonden. Maar De Wolf vond dat hij het lichaam niet had om er een heel jaar te staan. Hij werd er vaak over aangesproken dat hij nooit de indruk gaf vermoeid te zijn, maar vroeg zich af of hij dan een acteursopleiding moest volgen om voor een ander beeld te zorgen.Een vreemde vogel was het wel, Fons De Wolf. Dat hij in 1985 de start van de proloog miste, blijft een onvergeeflijke beroepsfout. Fons zat thuis en zag dat Bernard Hinault dat jaar zijn vijfde Tourzege behaalde. En dat een andere Belg, Rudy Matthijs, drie ritten won. Ook die gold als een renner met veel potentieel, maar het heette dat hij vrij als een vlinder door het leven fladderde en zijn trainingen afhankelijk waren van zijn humeur. Na deze ritzeges werd er van hem een kentering verwacht, Matthijs zou een tweede Roger De Vlaeminck worden. Dat draaide anders uit. Er werd Rudy soms gezegd dat hij een zwaar geval is. Die zei dan lachend dat dit eigenlijk wel meeviel: hij woog namelijk amper 72 kilo.