5. Wout van Aert

BEL - 15.09.1994

3x wereldkampioen

Voor het vertrek van het Belgisch kampioenschap veldrijden voor beloften in Waregem, in 2014, werd Wout van Aert na een valse start uitgesloten. Hij wist met zijn woede geen blijf, gooide zijn fiets weg en brak daarbij zijn kader. De dag nadien klopte Van Aert in Otegem alle profs. Een paar weken later werd hij wereldkampioen bij de beloften in het Nederlandse Hoogerheide. Hij klopte zijn rivaal Mathieu van der Poel op een parcours dat diens vader had uitgetekend. Er volgden drie regenboogtruien, bij de profs. Van Aert is een diamant van het zuiverste soort, een man voor alle terreinen. Sneeuw of modder, het maakt de Kempenaar allemaal niet uit.

GETTY
© GETTY

4. Roland Liboton

BEL - 06.03.1957

5x wereldkampioen

Roland Liboton moest nog 27 worden toen hij voor de vijfde keer wereldkampioen werd. Financiële problemen met zijn toenmalige werkgever ADR ondermijnden zijn moreel. Liboton viel in een diepe put. De Rillaarnaar had het charisma van een kampioen en beroerde de massa. Ooit won hij in een seizoen 32 van de 33 wedstrijden. Hoewel hij nooit de indruk gaf, onderwierp Liboton zich aan een spartaans trainingsregime. Hij teerde op macht en doorzettingsvermogen en houdt een record dat wellicht nooit zal gebroken worden: hij pakte tien keer na elkaar de Belgische titel.

Belga Image
© Belga Image

3. Sven Nys

BEL - 17.06.1976

4x wereldkampioen

Ook al werd hij bij de profs maar twee keer wereldkampioen, Sven Nys zette het veldrijden nadrukkelijk op de kaart. Hij verpulverde tal van records, maar liet het op kampioenschappen vaak afweten. De manier waarop Nys reed was een lust voor het oog. Zijn meesterschap rook naar kannibalisme, de Brabander koppelde zijn klasse aan een zelden geziene professionele ingesteldheid en heeft een extreme longinhoud. Dat hij op wereldkampioenschappen vaak tegenviel, had lang te maken met faalangst. Met psychologische hulp kreeg hij zijn zenuwen onder controle.

Sven Nys, Belga Image
Sven Nys © Belga Image

2. Eric De Vlaeminck

BEL - 21.03.1945 - 04.12.2015

7x wereldkampioen

Eric De Vlaeminck was een acrobaat op twee wielen, een soort balletdanser in het veld. Met een perfecte combinatie van techniek en behendigheid zweefde hij over de omlopen en gaf nooit de indruk dat hij een inspanning leverde. De Oost-Vlaming was de eerste crosser die met een fiets over een balk wipte. De Vlaeminck was net geen 28 toen hij zich voor de zevende keer tot wereldkampioen kroonde. Nadien werd zijn heerschappij abrupt afgebroken. Toch beschouwde hij zich als de beste veldrijder aller tijden en zei dat geen enkele veldrijder ooit nog maar tot aan zijn enkels zou reiken.

Belga Image
© Belga Image

1. Mathieu van der Poel

NED - 19.01.1995

4x wereldkampioen

Mathieu van der Poel kroonde zich in 2015 in Tabor tot de jongste wereldkampioen aller tijden. Het begin van een periode van overheersing. De cijfers en titels die Van der Poel kan voorleggen zijn indrukwekkend. Naast vier wereldtitels werd hij ook nog drie keer Europees kampioen veldrijden en zes keer Nederlands kampioen. In zijn trofeeënkast liggen zes regenboogtruien want hij pakte de titel ook twee keer bij de juniores. Van der Poel won bij de profs 73 procent van de veldritten waarin hij startte en stond in 88 procent van de door hem gereden cyclocrossen op het podium.

Belga Image
© Belga Image
Voor het vertrek van het Belgisch kampioenschap veldrijden voor beloften in Waregem, in 2014, werd Wout van Aert na een valse start uitgesloten. Hij wist met zijn woede geen blijf, gooide zijn fiets weg en brak daarbij zijn kader. De dag nadien klopte Van Aert in Otegem alle profs. Een paar weken later werd hij wereldkampioen bij de beloften in het Nederlandse Hoogerheide. Hij klopte zijn rivaal Mathieu van der Poel op een parcours dat diens vader had uitgetekend. Er volgden drie regenboogtruien, bij de profs. Van Aert is een diamant van het zuiverste soort, een man voor alle terreinen. Sneeuw of modder, het maakt de Kempenaar allemaal niet uit.Roland Liboton moest nog 27 worden toen hij voor de vijfde keer wereldkampioen werd. Financiële problemen met zijn toenmalige werkgever ADR ondermijnden zijn moreel. Liboton viel in een diepe put. De Rillaarnaar had het charisma van een kampioen en beroerde de massa. Ooit won hij in een seizoen 32 van de 33 wedstrijden. Hoewel hij nooit de indruk gaf, onderwierp Liboton zich aan een spartaans trainingsregime. Hij teerde op macht en doorzettingsvermogen en houdt een record dat wellicht nooit zal gebroken worden: hij pakte tien keer na elkaar de Belgische titel.Ook al werd hij bij de profs maar twee keer wereldkampioen, Sven Nys zette het veldrijden nadrukkelijk op de kaart. Hij verpulverde tal van records, maar liet het op kampioenschappen vaak afweten. De manier waarop Nys reed was een lust voor het oog. Zijn meesterschap rook naar kannibalisme, de Brabander koppelde zijn klasse aan een zelden geziene professionele ingesteldheid en heeft een extreme longinhoud. Dat hij op wereldkampioenschappen vaak tegenviel, had lang te maken met faalangst. Met psychologische hulp kreeg hij zijn zenuwen onder controle.Eric De Vlaeminck was een acrobaat op twee wielen, een soort balletdanser in het veld. Met een perfecte combinatie van techniek en behendigheid zweefde hij over de omlopen en gaf nooit de indruk dat hij een inspanning leverde. De Oost-Vlaming was de eerste crosser die met een fiets over een balk wipte. De Vlaeminck was net geen 28 toen hij zich voor de zevende keer tot wereldkampioen kroonde. Nadien werd zijn heerschappij abrupt afgebroken. Toch beschouwde hij zich als de beste veldrijder aller tijden en zei dat geen enkele veldrijder ooit nog maar tot aan zijn enkels zou reiken.Mathieu van der Poel kroonde zich in 2015 in Tabor tot de jongste wereldkampioen aller tijden. Het begin van een periode van overheersing. De cijfers en titels die Van der Poel kan voorleggen zijn indrukwekkend. Naast vier wereldtitels werd hij ook nog drie keer Europees kampioen veldrijden en zes keer Nederlands kampioen. In zijn trofeeënkast liggen zes regenboogtruien want hij pakte de titel ook twee keer bij de juniores. Van der Poel won bij de profs 73 procent van de veldritten waarin hij startte en stond in 88 procent van de door hem gereden cyclocrossen op het podium.