Hier en daar te lande staan er knuffelberen voor het raam. Een verzetje voor kinderen die in deze coronatijden een blokje om lopen met hun ouders en op die beren kunnen 'jagen'. In Knesselare denken ze nu vast terug aan vorige zomer, toen heel het dorp teddyberen en andere knuffels op de vensterbanken en in de voortuintjes zette, ter nagedachtenis van hun jonge idool Bjorg Lambrecht.

De 22-jarige wielrenner kwam op maandag 5 augustus 2019 om het leven na een val in de Ronde van Polen. Een zeer beloftevolle carrière werd in de kiem gesmoord. Het was een zwarte dag voor wielerminnend België, maar een nooit meer te herstellen drama voor zijn familie. Ook de vriendengroep waarvan Bjorg het stralende middelpunt was, bleef verweesd achter.

We spraken toen met zijn vriendin Carmina Clipea, met zijn wielervriend Arno Claeys, die een koppel vormt met Bjorgs zus Britt, met zijn oude schoolkameraad Jordi Vandenberghe en met Senne Deloof, zijn steun en toeverlaat op en naast de fiets. Vrienden die in de nabijheid van Bjorg als broers waren geworden. Ze zochten troost bij elkaar en vertelden over hun overleden maatje rond het kleine cafétafeltje in supportersclub De Sportkring of de houten tafel in de tuin van Sennes ouderlijk huis.

© BELGAIMAGE

Net nu de verjaardag van Bjorg eraan komt, drijft het coronavirus hen fysiek uit elkaar. Geen knuffels of omhelzingen. Het zijn nu gsm's die rinkelen of blieps en pings uitsturen van Whatsapp, Facebook, Instagram en Snapchat.

Sociale media

Arno, een broer van profrenner Dimitri Claeys, kende enkele maanden geleden zelf een bang moment toen hij op stage in Spanje werd aangereden door een auto. Hij hield er een barst in een botje aan over en een spierscheur. Het spookte toen ook even in het hoofd van zijn vriendin Britt, de zus van Bjorg.

De familie probeert het verdriet te verwerken, maar het is een lang proces. Arno is er dicht bij betrokken, ook in deze tijden van social distancing. Om de week woont hij bij Britt thuis, de andere week wonen ze bij zijn ouders, een regeling die toegestaan is, het lijkt wat op co-ouderschap. Verder komt hij alleen buiten om te gaan trainen, met één of twee vaste trainingspartners. Maar Jordi, diens broer Jarno, Carmina, Senne, die zal hij een tijdje niet zien.

'Het is nu onze plicht om zoveel mogelijk binnen te blijven, ' zegt Arno aan de telefoon, 'maar we houden contact via de sociale media. Want we zijn nog altijd het vriendengroepje van voordien. Met sommigen vermindert dat wat, maar Jordi bijvoorbeeld zie ik nog bijna wekelijks.'

Witte ballonnen

Ook het leven van Jordi is sinds de dood van Bjorg een emotionele rollercoaster. Zijn opa overleed en zijn familie kreeg met nog meer tegenslag af te rekenen. Maar de wolk had ook een zilveren randje want in de nasleep van Bjorgs ongeval en de begrafenis leerde hij zijn huidige vriendin kennen, een nicht van Bjorg.

De groep is nog even hecht, vertelt hij, in zekere zin zijn ze nog meer naar elkaar toegegroeid. Ze deden van alles samen om Bjorg te herdenken. Het mooiste moment vond met de jaarwisseling plaats. 'We hebben Nieuwjaar bij Britt gevierd, terwijl Kurt en Anje ( hun ouders, nvdr) bij de buren waren. Om middernacht zijn we samengekomen in de tuin en hebben we witte ballonnen opgelaten waarop we elk een boodschap geschreven hadden.'

Afgelopen zomer noemde hij Bjorg de beste maat die hij ooit had: 'Zo'n vriend krijg ik nooit meer.' Vaak gaat hij bij het graf langs. 'Elke week schrijf ik in een boekje wat er zoal gebeurd is en dan ga ik dat aan hem vertellen.'

Jordi, die zelf graag fietste maar er door de bezorgdheid van zijn ouders nooit mee verderging, heeft ondertussen besloten om vaker en ernstiger in het zadel te kruipen. Hij nam daarvoor zelfs Sam Piers, de coach van Bjorg Lambrecht, onder de arm. Ook tijdens zijn wielertochten stopt hij vaak op het kerkhof.

De verjaardag van hun kameraad waren ze niet vergeten, zegt hij. 'In april hadden we een huisje willen huren in de Ardennen, daar enkele dagen naartoe gaan samen, de fietsen mee. Dat kan nu niet doorgaan. Maar we houden contact, we Skypen soms en ik hoor bijna dagelijks iedereen via Snapchat.'

Editors

Wie het ook erg moeilijk heeft met de gedwongen afzondering is Carmina. Ze volgt dezelfde studierichting als Britt, maar de lessen verlopen nu online. 'We krijgen heel veel werk, maar het is nogal chaotisch', vertelt ze. 'En voor onze examens moeten we practica doen in het labo, geen idee hoe dat nu zal gaan.' Buiten komt ze alleen om te wandelen met de hond of wat te sporten, op haar eentje of samen met haar zus. Ondertussen is Bjorg altijd in haar gedachten.

Het afgelopen halfjaar ging ze geregeld met Bjorgs vrienden naar zijn favoriete plekjes, een restaurant, een koffie drinken. Ze zijn met gewonnen vrijkaarten ook naar een optreden van Editors in het Sportpaleis geweest, vertelt ze. Via via hadden ze de zanger kunnen vragen of hij de favoriete song van Bjorg wou brengen en die ging daar graag op in. De vrienden zongen samen mee met Magazine. ' Flash your winning smile...'

Nu ze moet binnen zitten en minder afleiding heeft, wellen de herinneringen vaker op. Voor zijn verjaardag had ze misschien een taartje willen bakken. 'Met gezonde ingrediënten, want hij lette erg op zijn voeding. Toen hij vorig jaar die witte trui won, maakte ik een cheesecake voor hem, met een beslag van noten. Als we iets lekkers klaarmaakten, zeiden we lachend: dat steken we in ons kookboek.'

Dat is iets wat ze nog wil doen voor Bjorg: 'Wanneer ik afgestudeerd ben, zou ik een boekje met recepten voor sporters willen uitbrengen, mijn eigen recepten en die van Bjorg.'

Vanillepap

Wanneer de telefoon rinkelt ten huize Deloof, neemt de vader van Senne op. Het duurt even voor hij zijn zoon gevonden heeft. 'Tot vrijdag 20 maart ben ik op de bouw kunnen blijven werken', legt Senne uit. 'Sindsdien is het bedrijf dicht. Maar in en rond het huis is er hier nog genoeg te doen.'

Hij hoort de vrienden geregeld via Instagram of Messenger en ook het fietsen verbindt hen, zeker nu Jordi dat weer opgepikt heeft. Met Nieuwjaar was hij er niet bij, ze hadden hem wel gevraagd, maar hij vierde het met een andere groep. 'Voor mij is het een beetje anders. Meestal had ik Bjorg voor mij alleen. Hij kwam naar hier als hij eens weg wou. De anderen ken ik via Bjorg.'

Het gebeurt dat hij een van hen toevallig tegenkomt bij het graf van Bjorg. Niet dat ze daar afspreken, ze gaan er gewoon allemaal geregeld langs. 'En ook bij zijn ouders en grootouders spring ik al eens binnen', zegt Senne.

In de zomer vertelde hij hoe de vanillepap die hij maakte geweldig in de smaak viel bij Bjorg. Ja, die maakt hij nog wel eens, zegt hij stil, en natuurlijk kan dat niet zonder aan Bjorg te denken. 'Maar er zijn nog zoveel andere dingen. Elke dag is er wel iets dat me aan hem doet denken.'

De twee vrienden groeiden samen op in het zadel. Senne weet maar al te goed hoe moeilijk Bjorg het nu zou gehad hebben met de coronacrisis: 'Heel het seizoen was hij bezig met niet ziek worden. Hij zou zot worden nu, me berichtjes sturen, bellen. Mocht hij nu binnen zitten, hij zou de muren oplopen, zich vreselijk vervelen. Waarschijnlijk zou hij zes, zeven uur op de fiets kruipen.'

Naar de koers kijken kan nu ook niet, al is hij daar iets minder fanatiek in dan toen Bjorg nog leefde. 'We keken samen uit naar zijn koersen, dit jaar zou hij misschien de Tour rijden. Ik wou weten hoe hij het zou doen, ik zou zo trots zijn. Het blijft een mooie sport, maar ik ben er nu minder extreem mee bezig. Ik heb Bjorg van aspirantje naar prof zien gaan, ik heb jaren naast hem gekoerst... Logisch dat ik er nu wat minder in opga.'

In maart had normaal gezien een tweedaagse plaatsgevonden in Knesselare, ter ere van Bjorg Lambrecht. 'Daar had Kurt ook veel voor gedaan', zegt Senne. 'Die keek daar echt naar uit.'

Voorlopig is het afwachten hoe alles verdergaat. Senne besluit met woorden die nu voor veel mensen gelden: 'We leven van moment tot moment.'

Bjorg Lambrecht

GEBOREN

02/04/1997 Gent

OVERLEDEN

05/08/2019 Rybnik (Polen)

ploeg Lotto-Soudal (2018-2019)

BELANGRIJKSTE RESULTATEN

witte trui voor beste jongere in de Ronde van de Jura (2017), de Ronde van de Fjorden (2018) en de Dauphiné (2019), 4e plaats in de Waalse Pijl (2019), 6e plaats in de Amstel Gold Race (2019)

Hier en daar te lande staan er knuffelberen voor het raam. Een verzetje voor kinderen die in deze coronatijden een blokje om lopen met hun ouders en op die beren kunnen 'jagen'. In Knesselare denken ze nu vast terug aan vorige zomer, toen heel het dorp teddyberen en andere knuffels op de vensterbanken en in de voortuintjes zette, ter nagedachtenis van hun jonge idool Bjorg Lambrecht. De 22-jarige wielrenner kwam op maandag 5 augustus 2019 om het leven na een val in de Ronde van Polen. Een zeer beloftevolle carrière werd in de kiem gesmoord. Het was een zwarte dag voor wielerminnend België, maar een nooit meer te herstellen drama voor zijn familie. Ook de vriendengroep waarvan Bjorg het stralende middelpunt was, bleef verweesd achter. We spraken toen met zijn vriendin Carmina Clipea, met zijn wielervriend Arno Claeys, die een koppel vormt met Bjorgs zus Britt, met zijn oude schoolkameraad Jordi Vandenberghe en met Senne Deloof, zijn steun en toeverlaat op en naast de fiets. Vrienden die in de nabijheid van Bjorg als broers waren geworden. Ze zochten troost bij elkaar en vertelden over hun overleden maatje rond het kleine cafétafeltje in supportersclub De Sportkring of de houten tafel in de tuin van Sennes ouderlijk huis. Net nu de verjaardag van Bjorg eraan komt, drijft het coronavirus hen fysiek uit elkaar. Geen knuffels of omhelzingen. Het zijn nu gsm's die rinkelen of blieps en pings uitsturen van Whatsapp, Facebook, Instagram en Snapchat. Arno, een broer van profrenner Dimitri Claeys, kende enkele maanden geleden zelf een bang moment toen hij op stage in Spanje werd aangereden door een auto. Hij hield er een barst in een botje aan over en een spierscheur. Het spookte toen ook even in het hoofd van zijn vriendin Britt, de zus van Bjorg. De familie probeert het verdriet te verwerken, maar het is een lang proces. Arno is er dicht bij betrokken, ook in deze tijden van social distancing. Om de week woont hij bij Britt thuis, de andere week wonen ze bij zijn ouders, een regeling die toegestaan is, het lijkt wat op co-ouderschap. Verder komt hij alleen buiten om te gaan trainen, met één of twee vaste trainingspartners. Maar Jordi, diens broer Jarno, Carmina, Senne, die zal hij een tijdje niet zien. 'Het is nu onze plicht om zoveel mogelijk binnen te blijven, ' zegt Arno aan de telefoon, 'maar we houden contact via de sociale media. Want we zijn nog altijd het vriendengroepje van voordien. Met sommigen vermindert dat wat, maar Jordi bijvoorbeeld zie ik nog bijna wekelijks.' Ook het leven van Jordi is sinds de dood van Bjorg een emotionele rollercoaster. Zijn opa overleed en zijn familie kreeg met nog meer tegenslag af te rekenen. Maar de wolk had ook een zilveren randje want in de nasleep van Bjorgs ongeval en de begrafenis leerde hij zijn huidige vriendin kennen, een nicht van Bjorg. De groep is nog even hecht, vertelt hij, in zekere zin zijn ze nog meer naar elkaar toegegroeid. Ze deden van alles samen om Bjorg te herdenken. Het mooiste moment vond met de jaarwisseling plaats. 'We hebben Nieuwjaar bij Britt gevierd, terwijl Kurt en Anje ( hun ouders, nvdr) bij de buren waren. Om middernacht zijn we samengekomen in de tuin en hebben we witte ballonnen opgelaten waarop we elk een boodschap geschreven hadden.' Afgelopen zomer noemde hij Bjorg de beste maat die hij ooit had: 'Zo'n vriend krijg ik nooit meer.' Vaak gaat hij bij het graf langs. 'Elke week schrijf ik in een boekje wat er zoal gebeurd is en dan ga ik dat aan hem vertellen.' Jordi, die zelf graag fietste maar er door de bezorgdheid van zijn ouders nooit mee verderging, heeft ondertussen besloten om vaker en ernstiger in het zadel te kruipen. Hij nam daarvoor zelfs Sam Piers, de coach van Bjorg Lambrecht, onder de arm. Ook tijdens zijn wielertochten stopt hij vaak op het kerkhof. De verjaardag van hun kameraad waren ze niet vergeten, zegt hij. 'In april hadden we een huisje willen huren in de Ardennen, daar enkele dagen naartoe gaan samen, de fietsen mee. Dat kan nu niet doorgaan. Maar we houden contact, we Skypen soms en ik hoor bijna dagelijks iedereen via Snapchat.'Wie het ook erg moeilijk heeft met de gedwongen afzondering is Carmina. Ze volgt dezelfde studierichting als Britt, maar de lessen verlopen nu online. 'We krijgen heel veel werk, maar het is nogal chaotisch', vertelt ze. 'En voor onze examens moeten we practica doen in het labo, geen idee hoe dat nu zal gaan.' Buiten komt ze alleen om te wandelen met de hond of wat te sporten, op haar eentje of samen met haar zus. Ondertussen is Bjorg altijd in haar gedachten. Het afgelopen halfjaar ging ze geregeld met Bjorgs vrienden naar zijn favoriete plekjes, een restaurant, een koffie drinken. Ze zijn met gewonnen vrijkaarten ook naar een optreden van Editors in het Sportpaleis geweest, vertelt ze. Via via hadden ze de zanger kunnen vragen of hij de favoriete song van Bjorg wou brengen en die ging daar graag op in. De vrienden zongen samen mee met Magazine. ' Flash your winning smile...' Nu ze moet binnen zitten en minder afleiding heeft, wellen de herinneringen vaker op. Voor zijn verjaardag had ze misschien een taartje willen bakken. 'Met gezonde ingrediënten, want hij lette erg op zijn voeding. Toen hij vorig jaar die witte trui won, maakte ik een cheesecake voor hem, met een beslag van noten. Als we iets lekkers klaarmaakten, zeiden we lachend: dat steken we in ons kookboek.' Dat is iets wat ze nog wil doen voor Bjorg: 'Wanneer ik afgestudeerd ben, zou ik een boekje met recepten voor sporters willen uitbrengen, mijn eigen recepten en die van Bjorg.' Wanneer de telefoon rinkelt ten huize Deloof, neemt de vader van Senne op. Het duurt even voor hij zijn zoon gevonden heeft. 'Tot vrijdag 20 maart ben ik op de bouw kunnen blijven werken', legt Senne uit. 'Sindsdien is het bedrijf dicht. Maar in en rond het huis is er hier nog genoeg te doen.' Hij hoort de vrienden geregeld via Instagram of Messenger en ook het fietsen verbindt hen, zeker nu Jordi dat weer opgepikt heeft. Met Nieuwjaar was hij er niet bij, ze hadden hem wel gevraagd, maar hij vierde het met een andere groep. 'Voor mij is het een beetje anders. Meestal had ik Bjorg voor mij alleen. Hij kwam naar hier als hij eens weg wou. De anderen ken ik via Bjorg.' Het gebeurt dat hij een van hen toevallig tegenkomt bij het graf van Bjorg. Niet dat ze daar afspreken, ze gaan er gewoon allemaal geregeld langs. 'En ook bij zijn ouders en grootouders spring ik al eens binnen', zegt Senne. In de zomer vertelde hij hoe de vanillepap die hij maakte geweldig in de smaak viel bij Bjorg. Ja, die maakt hij nog wel eens, zegt hij stil, en natuurlijk kan dat niet zonder aan Bjorg te denken. 'Maar er zijn nog zoveel andere dingen. Elke dag is er wel iets dat me aan hem doet denken.' De twee vrienden groeiden samen op in het zadel. Senne weet maar al te goed hoe moeilijk Bjorg het nu zou gehad hebben met de coronacrisis: 'Heel het seizoen was hij bezig met niet ziek worden. Hij zou zot worden nu, me berichtjes sturen, bellen. Mocht hij nu binnen zitten, hij zou de muren oplopen, zich vreselijk vervelen. Waarschijnlijk zou hij zes, zeven uur op de fiets kruipen.' Naar de koers kijken kan nu ook niet, al is hij daar iets minder fanatiek in dan toen Bjorg nog leefde. 'We keken samen uit naar zijn koersen, dit jaar zou hij misschien de Tour rijden. Ik wou weten hoe hij het zou doen, ik zou zo trots zijn. Het blijft een mooie sport, maar ik ben er nu minder extreem mee bezig. Ik heb Bjorg van aspirantje naar prof zien gaan, ik heb jaren naast hem gekoerst... Logisch dat ik er nu wat minder in opga.' In maart had normaal gezien een tweedaagse plaatsgevonden in Knesselare, ter ere van Bjorg Lambrecht. 'Daar had Kurt ook veel voor gedaan', zegt Senne. 'Die keek daar echt naar uit.' Voorlopig is het afwachten hoe alles verdergaat. Senne besluit met woorden die nu voor veel mensen gelden: 'We leven van moment tot moment.'