We hadden het kunnen hebben over de 200e profzege in een UCI-koers (categorie +1.1/2.1) die Mathieu van der Poel in de nu al legendarische vijfde rit van Tirreno-Adriatico behaalde, na zijn langste solo ooit op de weg bij de elite. Over de buiging die hij meteen na de finish -volledig uitgewoond - maakte voor zijn fiets. Nog voor we zelf een buiging konden maken voor de manier waarop 'Matje' alwéér duizenden wielerharten had veroverd en pijn een nieuwe dimensie had gegeven.
...

We hadden het kunnen hebben over de 200e profzege in een UCI-koers (categorie +1.1/2.1) die Mathieu van der Poel in de nu al legendarische vijfde rit van Tirreno-Adriatico behaalde, na zijn langste solo ooit op de weg bij de elite. Over de buiging die hij meteen na de finish -volledig uitgewoond - maakte voor zijn fiets. Nog voor we zelf een buiging konden maken voor de manier waarop 'Matje' alwéér duizenden wielerharten had veroverd en pijn een nieuwe dimensie had gegeven.We hadden het over de foto van de scheel kijkende Wout van Aert kunnen hebben, die hij zondagavond op Instagram zette. Eraan toevoegend: 'Hoe was uw zondag?' Gemarteld door de koude, na twéé dagen waarop hij zichzelf én zijn ploegleiding nogmaals had verbaasd door veel van de beste klimmers ter wereld te volgen en zelfs te lossen - op die ene superman, Tadej Pogacar, na.Toch besloten we om dat niet te doen, toen we gisterenavond een filmpje zagen passeren dat de Sloveense journalist David Cremlj had getweet. Daarop Primoz Roglic, die net de eindzege in Parijs-Nice had verspeeld. Maar dat geenszins uitstraalde: blinkende ogen, boven zijn mondmasker. Zelfs zijn 21 maanden oud zoontje Lev moest lachen toen hij zijn kopje op papa's schouder legde. Die was intussen zijn uitleg aan het doen. In onverstaanbaar Sloveens, dus drukten we op 'Tweet vertalen'. Waarop we lazen: 'Het is fietsen. Het is racen. Het is leven. Soms is het positief, soms zijn het fouten. Het belangrijkste is om iets te leren.' De vleesgeworden positiviteit. Ook 's avond laat, toen Roglic op Instagram het volgende postte:Aldus een renner die de dagen ervoor drie ritten had gewonnen, de hele Koers naar de Zon had gedomineerd. Zoals hij dat ook vorig jaar al had gedaan, in de Dauphiné, en vooral in de Tour. Als een schijnbaar onaantastbare, alles onder controle houdende, berekende heerser. Om dan telkens in de laatste beslissende etappe, door respectievelijk een valpartij en een fenomenale tijdrit van zijn landgenoot, de eindwinst toch uit zijn handen te zien glippen.Zeker die verloren Tourzege zou veel renners maandenlang, misschien zelfs hun hele loopbaan, kwellen. Roglic trok echter meteen een nieuw blik mentale energie open, was in de auto op weg naar het hotel al aan het overleggen over details die beter hadden gekund. De aangeslagen ploegleiders van Jumbo-Visma, die zelf nog de immense ontgoocheling aan het verwerken waren, wisten niet wat ze hoorden. Volledig opgemonterd won de Sloveen vervolgens, deze keer wél met wat meeval, Luik-Bastenaken-Luik. Én de Vuelta. Waar op de laatste dag het dubbeltje voor een keer wél naar zijn kant viel, na een felle strijd met Richard Carapaz. Qua mentale veerkracht misschien wel het strafste wat een renner vorig jaar heeft gerealiseerd.Zo trok Primoz Roglic met nieuwe moed en veel ijver de winter in. Waarin hij op hoogtestages met de ploeg al leek te vliegen. Terwijl zijn teamgenoten na een training van zeven uur met de tong op hun stuur het hotel binnenstrompelden, wandelde de Sloveen al fluitend binnen. Voortgestuwd door zijn ultieme drijfveer, zoals hij dat afgelopen zaterdag in Het Nieuwsblad nog verwoordde: 'Mensen evalueren succes altijd aan de hand van de koersen die je wint, maar voor mezelf gaat het om het best mogelijke fysieke niveau halen. Dat zit in mij: ik wil de beste zijn en werk daar hard voor.'Als hij op dat pad naar zijn top op een tegenslag botst, blijft Roglic trouw aan dat andere motto: 'Zolang je vecht, kan je slagen.' Niet toevallig stammend uit een familie van mijnwerkers, die altijd een lichtje aan het einde van de tunnel zien.Een mentaliteit waarmee de Sloveen ook zondag in Parijs-Nice bleef knokken, ondanks twee valpartijen, op 70 en goed 20 kilometer van de finish. Om vervolgens met een pijnlijke schouder, die hij bij zijn eerste val eigenhandig weer in de kom had geduwd, en met ontvelde bil tot óp de finish te blijven knokken. Eerst met vier Jumbo-Vismaploegmaats als steun, vervolgens even geholpen door Victor Campenaerts en Tim Declercq, de laatste kilometers moederziel alleen. Terwijl de eindzege al lang buiten bereik was denkend: 'Hoe kan ik het maximum uit mijn lichaam persen?'Symbolisch was het beeld dan ook toen de Sloveen over de finish bolde. Als 56e, op ruim drie minuten van ritwinnaar Magnus Cort. Solo, een halve minuut na Laurens De Plus (55e), een minuut voor een grote groep met Jasper Stuyven (57e).Het mooiste moest dan nog volgen: Roglic die na de finish remde om eindwinnaar Max Schachmann een felicatievuistje te geven. Nochtans was de Duitser met zijn BORA-Hansgroheploeg blijven doorrijden, na de laatste valpartij van de leider. Maar voor de Sloveen, niet grootgebracht in een wielermilieu, gelden de ongeschreven (en voorbijgestreefde) wetten van de koers niet. Zoals zaterdag, toen hij in extremis vroege vluchter Gino Mäder voorbijstak. Maar ook zondag, toen hij zelf het slachtoffer was.Zelfs dan toonde Roglic zich een voorbeeld van fair play. Zoals hij ook na de uppercut op La Planche des Belles Filles in de jongste Tour naar Tadej Pogacar stapte om hem te feliciteren. Een moment dat zijn jonge landgenoot naar eigen zeggen altijd zal onthouden. 'Alsof Primoz mij de toestemming gaf om voluit van mijn zege te genieten, ondanks zijn teleurstelling', zei Pogacar onlangs nog in L'Equipe.Dat die ontgoocheling bij Roglic er óók na Parijs-Nice was, bleek onder meer uit de getuigenis van Anthony Perez, de winnaar van de bergtrui, die na de podiumceremonie een emotionele en huilende Jumbo-Vismarenner had gezien. Tranen die echter meteen plaatsmaakten voor optimisme dat zijn zoontje deed lachen. En zelfs in coronatijden de hele wereld zou kunnen verlichten.Ooit zei de Americanfootballcoach Bill Courtney: 'Je meet het karakter van iemand niet af door de manier waarop hij omgaat met overwinningen, maar hoe hij omgaat met nederlagen.'In dat geval deze conclusie - iets wat de hele entourage bij Jumbo-Visma al lang weet, en nu ook alle wielerfans: Primoz Roglic is geen ijsgekoelde, saaie robotcoureur. Maar een onverwoestbare, veerkrachtige topatleet.En vooral een heel schone mens.