Steven Defour loste Wesley Sneijder van geen meter, Axel Witsel cijferde zich weg in de schaduw van Rafaël Van der Vaart, Nacer Chadli had vooral oog voor Nigel de Jong. Eén speler in de mandekking, twee ook misschien: je komt het nog wel tegen in tijden van zonevoetbal. De Rode Duivels deden het met drie tegen Nederland. Marc Wilmots stuurde zijn hele middenveld met een mandekkingsopdracht de zwoele avond in.

Dat miste zijn effect niet. Oranje kwam er niet toe vlotte combinaties op de mat te leggen. België lange tijd evenmin, wat niet onlogisch was gezien de keuzes van de bondscoach. Zijn middenvelders waren meer bezig met de tegenstander dan met hun eigen spel.

De Belgische doelpunten kwamen dan ook niet uit voldragen aanvalsacties tot stand. De Jong en Maarten Stekelenburg gingen als beginnelingen in de fout bij de 2-2 en 3-2, en ook Christian Benteke had de bal uit de kluts toegespeeld gekregen.

Alleen het vierde doelpunt ontstond uit een mooie flankwissel van Kevin De Bruyne, gevolgd door een individuele actie van uitblinker Dries Mertens en afgewerkt door die andere uitblinker Jan Vertonghen. Opnieuw Stekelenburg werkte graag mee aan de rode polonaise door de bal door de vingers te laten glippen. Bij de twee Nederlandse tegendoelpunten werd de Belgische defensie wel telkens uit verband gespeeld.

Wilmots heeft het resultaat gespeeld tegen Nederland. Dat is verdedigbaar, want een resultaat is wat deze Rode Duivels echt wel eens moesten gaan neerzetten. Een klinkende zege geeft vertrouwen, zeker als het tegen de vicewereldkampioen gebeurt, maar één kanttekening had de bondscoach zelf wel mogen maken: dat die vicewereldkampioen na de pauze aantrad met een half elftal debutanten. Het werd door Louis van Gaal achteraf niet eens als excuus ingeroepen en het zal wel weer een kniesoor zijn die hiermee afdingt op het Belgische succes, maar het plaatst de 4-2 wel in een juister perspectief.

Over hoe Wales (uit) en Kroatië (thuis) over drie weken moeten worden overwonnen, zijn we niet veel wijzer geworden gisteren. Bondscoaches klagen nogal gemakkelijk over te weinig tijd om een elftal naar hun hand te zetten, maar zijn laatste oefenduel tegen Nederland heeft Wilmots alvast niet aangegrepen als leermoment voor de eerstvolgende opdrachten - opdrachten met wél een grote inzet, namelijk zes punten op de lange weg naar het WK 2014 in Brazilië. Het is ondenkbaar dat massale mandekking tegen de Welshmen en de Kroaten een optie is.

Een hiërarchie in de brede selectie is er evenmin al, noch een herkenbaar spelsysteem. Wilmots laat zijn elftal voluit aanvallen, zoveel is wel duidelijk. Daarmee blijft hij trouw aan zijn eigen aard én - veel meer dan zijn voorganger Georges Leekens - aan die van deze veelbelovende lichting internationals.

Een ingewikkeld tactisch verhaal lijkt daar verder niet achter schuil te gaan. Wilmots geeft zijn spelers veel vrijheid. Het zal moeten blijken of hij ze ook in de organisatie kan houden wanneer de omstandigheden dat vragen. Dan pas zal zijn hand echt zichtbaar worden - of niet.

Door Jan Hauspie

Steven Defour loste Wesley Sneijder van geen meter, Axel Witsel cijferde zich weg in de schaduw van Rafaël Van der Vaart, Nacer Chadli had vooral oog voor Nigel de Jong. Eén speler in de mandekking, twee ook misschien: je komt het nog wel tegen in tijden van zonevoetbal. De Rode Duivels deden het met drie tegen Nederland. Marc Wilmots stuurde zijn hele middenveld met een mandekkingsopdracht de zwoele avond in.Dat miste zijn effect niet. Oranje kwam er niet toe vlotte combinaties op de mat te leggen. België lange tijd evenmin, wat niet onlogisch was gezien de keuzes van de bondscoach. Zijn middenvelders waren meer bezig met de tegenstander dan met hun eigen spel. De Belgische doelpunten kwamen dan ook niet uit voldragen aanvalsacties tot stand. De Jong en Maarten Stekelenburg gingen als beginnelingen in de fout bij de 2-2 en 3-2, en ook Christian Benteke had de bal uit de kluts toegespeeld gekregen. Alleen het vierde doelpunt ontstond uit een mooie flankwissel van Kevin De Bruyne, gevolgd door een individuele actie van uitblinker Dries Mertens en afgewerkt door die andere uitblinker Jan Vertonghen. Opnieuw Stekelenburg werkte graag mee aan de rode polonaise door de bal door de vingers te laten glippen. Bij de twee Nederlandse tegendoelpunten werd de Belgische defensie wel telkens uit verband gespeeld.Wilmots heeft het resultaat gespeeld tegen Nederland. Dat is verdedigbaar, want een resultaat is wat deze Rode Duivels echt wel eens moesten gaan neerzetten. Een klinkende zege geeft vertrouwen, zeker als het tegen de vicewereldkampioen gebeurt, maar één kanttekening had de bondscoach zelf wel mogen maken: dat die vicewereldkampioen na de pauze aantrad met een half elftal debutanten. Het werd door Louis van Gaal achteraf niet eens als excuus ingeroepen en het zal wel weer een kniesoor zijn die hiermee afdingt op het Belgische succes, maar het plaatst de 4-2 wel in een juister perspectief.Over hoe Wales (uit) en Kroatië (thuis) over drie weken moeten worden overwonnen, zijn we niet veel wijzer geworden gisteren. Bondscoaches klagen nogal gemakkelijk over te weinig tijd om een elftal naar hun hand te zetten, maar zijn laatste oefenduel tegen Nederland heeft Wilmots alvast niet aangegrepen als leermoment voor de eerstvolgende opdrachten - opdrachten met wél een grote inzet, namelijk zes punten op de lange weg naar het WK 2014 in Brazilië. Het is ondenkbaar dat massale mandekking tegen de Welshmen en de Kroaten een optie is.Een hiërarchie in de brede selectie is er evenmin al, noch een herkenbaar spelsysteem. Wilmots laat zijn elftal voluit aanvallen, zoveel is wel duidelijk. Daarmee blijft hij trouw aan zijn eigen aard én - veel meer dan zijn voorganger Georges Leekens - aan die van deze veelbelovende lichting internationals. Een ingewikkeld tactisch verhaal lijkt daar verder niet achter schuil te gaan. Wilmots geeft zijn spelers veel vrijheid. Het zal moeten blijken of hij ze ook in de organisatie kan houden wanneer de omstandigheden dat vragen. Dan pas zal zijn hand echt zichtbaar worden - of niet.Door Jan Hauspie