Bij de 45-jarige bondscoach van de Rode Duivels geen gedraai om de pot, geen ellenlang discours met veel woorden, waarin uiteindelijk niks wordt gezegd. Wilmots is frank, recht voor de raap. Wit is wit en zwart zwart. Zijn interviews vroeger als speler waren zoals zijn voetbalstijl op het veld: zonder veel franje, recht op doel. Het kostte hem veel blessures, maar ook roem en (late) erkenning.

Als bondscoach - Wilmots is het sinds de zomer van 2012, is het niet anders. Hazard, Fellaini, Courtois, ze kunnen er van meespreken. Geen sluimerende keeperskwestie door zaken te laten aanslepen, geen geprul, maar duidelijkheid. Ook tactisch. Hij plooide Eden Hazard, hij deed een karaktertje als Kevin De Bruyne ontploffen en renderen. Het kwam de Rode Duivels ten goede, met 26 op 30 leidde Wilmots de nationale ploeg naar Brazilië.

Duidelijkheid bracht hij ook bij de bekendmaking van het team waarmee hij naar Brazilië trekt. Altijd een heikel punt en voer voor discussie. Wie, zoals de meeste waarnemers, had verwacht dat Wilmots die hete aardappel nog wat voor zich uit zou schuiven, in de richting van de deadline van 2 juni, kwam bedrogen uit. Zeker, de bondscoach had het zelf gesuggereerd, dat hij met een man of 26 op stage zou vertrekken, en iedereen eerst nog wat zou observeren, maar hij veranderde gaandeweg van mening. Omdat hij, als ervaren WK-ganger (Wilmots was er vier keer op rij bij, van 1990 tot 2002) gezien had wat voor stress dat intern en extern te weeg bracht. Stress die hij kon missen.

En daarbij die vaststelling ook: geen enkel lek naar de media die de voorbije dagen hard visten en polsten. Iedereen uit Team Wilmots hield de lippen op mekaar. Ook een Tour de Force.
Het is zijn weg die ze moeten volgen, de Duivels. Mignolet die wat luid zijn terechte ambities onderstreepte. Mirallas die wat vraagtekens had bij de bedreiging die nieuwkomer Januzaj vormde... Zij die in het verleden al eens wat gromden, kregen snel lik op stuk. De patron beslist.

En die patron doet dat, ook al moet hij soms moeilijke beslissingen nemen. Hij deed het als speler al, toen hij te midden van veel controverse Standard ruilde voor Schalke 04. Hij doet het nu ook als coach.

Vaak roemde WIlmots de voorbije maanden de groepssfeer, zoals die ook blijkt uit de zachte docureeks die momenteel op Een loopt. Het is een bende vrienden, de Rode Duivels, en hij liet uitschijnen dat hij die bende het volle vertrouwen schonk, ook voor Brazilië. Want, ze hadden hem niet teleurgesteld.

Hij er zelf een paar teleurstellen. Hij deed het, node, maar hij dééd het. Dus geen Vossen, Pocognoli, Nainggolan en, verrassend, ook geen Simons straks in Brazilië. Wel twee absolute nieuwkomers: Adnan Januzaj en Divock Origi, die om zo te zeggen de sprong van de -19 naar de A-ploeg maakt. Dat zijn grote stappen ineens.

Wilmots geeft ze een kans. Ze zijn de toekomst, daar zijn alle kenners het over eens. Januzaj oogst lof in Engeland, Origi heeft die van Gert Verheyen, zijn bondscoach bij de jeugd, ook al gekregen. Een talent, zonder twijfel. Beiden zijn ze van 1995, twee jaar jonger dan Mitchy Batshuayi, de Belgische topschutter, maar blijkbaar al wat volwassener.

Januzaj, Origi, ze zijn de toekomst. Simons het verleden. Cadeautjes deelt Wilmots niet uit, zo kennen we hem. Simons' taak als begeleider van het talent zat er in de ogen van de coach op. Dus werd het een moeilijk, maar beslist afscheidstelefoontje, zodat de bijna recordinternational het nieuws niet op de radio moest vernemen.

Dat de bondscoach half april, ongeveer op het moment dat Januzaj de bond verwittigde van zijn keuze voor België, voor vier jaar bijtekende, zal ook wel een rol spelen. Wilmots denkt al verder dan Brazilië. Aan Frankrijk, over twee jaar, en aan Rusland, in 2018. Dan zullen Januzaj, Origi, Lukaku én Benteke al wat ouder zijn, in volle wasdom. Wilmots kiest voor die aanval, het hoofd omhoog. Het is een stijlbreuk, met het recente Belgische verdedigende verleden.. Zijn aanval heeft alvast (jong) talent, zijn middenveld beschikt over kracht, terwijl zijn verdediging ervaring heeft. Zien wat het in Brazilië nu al oplevert.

Peter t'Kint

Bij de 45-jarige bondscoach van de Rode Duivels geen gedraai om de pot, geen ellenlang discours met veel woorden, waarin uiteindelijk niks wordt gezegd. Wilmots is frank, recht voor de raap. Wit is wit en zwart zwart. Zijn interviews vroeger als speler waren zoals zijn voetbalstijl op het veld: zonder veel franje, recht op doel. Het kostte hem veel blessures, maar ook roem en (late) erkenning.Als bondscoach - Wilmots is het sinds de zomer van 2012, is het niet anders. Hazard, Fellaini, Courtois, ze kunnen er van meespreken. Geen sluimerende keeperskwestie door zaken te laten aanslepen, geen geprul, maar duidelijkheid. Ook tactisch. Hij plooide Eden Hazard, hij deed een karaktertje als Kevin De Bruyne ontploffen en renderen. Het kwam de Rode Duivels ten goede, met 26 op 30 leidde Wilmots de nationale ploeg naar Brazilië. Duidelijkheid bracht hij ook bij de bekendmaking van het team waarmee hij naar Brazilië trekt. Altijd een heikel punt en voer voor discussie. Wie, zoals de meeste waarnemers, had verwacht dat Wilmots die hete aardappel nog wat voor zich uit zou schuiven, in de richting van de deadline van 2 juni, kwam bedrogen uit. Zeker, de bondscoach had het zelf gesuggereerd, dat hij met een man of 26 op stage zou vertrekken, en iedereen eerst nog wat zou observeren, maar hij veranderde gaandeweg van mening. Omdat hij, als ervaren WK-ganger (Wilmots was er vier keer op rij bij, van 1990 tot 2002) gezien had wat voor stress dat intern en extern te weeg bracht. Stress die hij kon missen. En daarbij die vaststelling ook: geen enkel lek naar de media die de voorbije dagen hard visten en polsten. Iedereen uit Team Wilmots hield de lippen op mekaar. Ook een Tour de Force. Het is zijn weg die ze moeten volgen, de Duivels. Mignolet die wat luid zijn terechte ambities onderstreepte. Mirallas die wat vraagtekens had bij de bedreiging die nieuwkomer Januzaj vormde... Zij die in het verleden al eens wat gromden, kregen snel lik op stuk. De patron beslist. En die patron doet dat, ook al moet hij soms moeilijke beslissingen nemen. Hij deed het als speler al, toen hij te midden van veel controverse Standard ruilde voor Schalke 04. Hij doet het nu ook als coach. Vaak roemde WIlmots de voorbije maanden de groepssfeer, zoals die ook blijkt uit de zachte docureeks die momenteel op Een loopt. Het is een bende vrienden, de Rode Duivels, en hij liet uitschijnen dat hij die bende het volle vertrouwen schonk, ook voor Brazilië. Want, ze hadden hem niet teleurgesteld. Hij er zelf een paar teleurstellen. Hij deed het, node, maar hij dééd het. Dus geen Vossen, Pocognoli, Nainggolan en, verrassend, ook geen Simons straks in Brazilië. Wel twee absolute nieuwkomers: Adnan Januzaj en Divock Origi, die om zo te zeggen de sprong van de -19 naar de A-ploeg maakt. Dat zijn grote stappen ineens. Wilmots geeft ze een kans. Ze zijn de toekomst, daar zijn alle kenners het over eens. Januzaj oogst lof in Engeland, Origi heeft die van Gert Verheyen, zijn bondscoach bij de jeugd, ook al gekregen. Een talent, zonder twijfel. Beiden zijn ze van 1995, twee jaar jonger dan Mitchy Batshuayi, de Belgische topschutter, maar blijkbaar al wat volwassener. Januzaj, Origi, ze zijn de toekomst. Simons het verleden. Cadeautjes deelt Wilmots niet uit, zo kennen we hem. Simons' taak als begeleider van het talent zat er in de ogen van de coach op. Dus werd het een moeilijk, maar beslist afscheidstelefoontje, zodat de bijna recordinternational het nieuws niet op de radio moest vernemen. Dat de bondscoach half april, ongeveer op het moment dat Januzaj de bond verwittigde van zijn keuze voor België, voor vier jaar bijtekende, zal ook wel een rol spelen. Wilmots denkt al verder dan Brazilië. Aan Frankrijk, over twee jaar, en aan Rusland, in 2018. Dan zullen Januzaj, Origi, Lukaku én Benteke al wat ouder zijn, in volle wasdom. Wilmots kiest voor die aanval, het hoofd omhoog. Het is een stijlbreuk, met het recente Belgische verdedigende verleden.. Zijn aanval heeft alvast (jong) talent, zijn middenveld beschikt over kracht, terwijl zijn verdediging ervaring heeft. Zien wat het in Brazilië nu al oplevert. Peter t'Kint