De Belgische basketbalvrouwen veroverden in juni in het Spaanse Valencia de bronzen medaille op het EK, nadat ze in de halve finales nipt met 74-73 verloren van Servië. In augustus volgde op de Olympische Spelen in Tokio de bittere 86-85 nederlaag in de kwartfinale tegen gastland Japan. Met Montpellier won Allemand de Beker van Frankrijk en werd ze vicekampioen.

'Beste 2021, je bent een speciaal jaar geweest', verklaart de spelmaakster. 'Ik heb dan ook geen woord gevonden om je te omschrijven, aangezien er zoveel ups en downs waren.' Allemand verwijst naar haar mooie ervaringen bij Montpellier, hoewel de coronamaatregelen ook hun impact hadden. De Luikse kan uiteraard niet omheen de erg drukke zomer. 'Vier maanden later heb ik nog altijd dat onvoltooide gevoel, het gevoel van mislukking, wanneer ik denk aan die zevende plaats die we op de Spelen behaald hebben. Met één punt verliezen van Japan in de kwartfinales, en dat na de nederlaag met één punt tegen Servië op het EK een maand eerder. Zo dicht bij een topprestatie zijn. Met de ploeg die we hadden, waren we daartoe in staat. Maar dat kunnen we nu niet meer veranderen.'

De olympische ervaring is niet geworden wat Allemand ervan verwacht had. 'De hele dag je masker moeten dragen, spelen zonder supporters in een lege zaal, je naasten niet zien, geen andere sporten of zelfs andere matchen in onze competitie kunnen bekijken, eten met plexiglas en handschoenen, elke ochtend een test ondergaan. En dat alles nadat je hetzelfde een maand eerder al hebt meegemaakt in een bubbel voor een andere competitie. Vooral die drie weken voorbereiding in Japan waren lastig, opgesloten in een hotel. Je kon er enkel trainen, eten en de tijd zien verstrijken. Dat was allemaal zo vermoeiend en stresserend. Samen met het eindresultaat heeft me dat beetje bij beetje gebroken.'

Sinds dit seizoen speelt Allemand opnieuw voor Lyon. Maar daar bleek dat ze op mentaal vlak nog veel te verwerken had. 'De eerste nederlaag bezorgde me een flashback naar de tranen van na de match tegen Japan.' Allemand had het gevoel dat ze 'nutteloos' was en verloor haar zelfvertrouwen. Ze verloor de zin om er op het parket voor te gaan. 'Je voelt dat je een punt bereikt dat je voorheen niet hebt gekend. En geloof me, dat is eng. Je weent om niets, je wil niet meer trainen, je wil zelfs stoppen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar het was een basketburn-out. Ik denk dat het moeilijkste is om dat te aanvaarden.'

Allemand wil met haar post anderen helpen die hetzelfde meemaken. 'Enkele dagen voor het einde van 2021 besef ik dat ik nog altijd niet genezen ben. Ik weet dat het dagen, maanden zal duren tot het beter is. Maar ik heb beslist deze situatie te aanvaarden en bovenal op mezelf te focussen', besluit Allemand.

De Belgische basketbalvrouwen veroverden in juni in het Spaanse Valencia de bronzen medaille op het EK, nadat ze in de halve finales nipt met 74-73 verloren van Servië. In augustus volgde op de Olympische Spelen in Tokio de bittere 86-85 nederlaag in de kwartfinale tegen gastland Japan. Met Montpellier won Allemand de Beker van Frankrijk en werd ze vicekampioen. 'Beste 2021, je bent een speciaal jaar geweest', verklaart de spelmaakster. 'Ik heb dan ook geen woord gevonden om je te omschrijven, aangezien er zoveel ups en downs waren.' Allemand verwijst naar haar mooie ervaringen bij Montpellier, hoewel de coronamaatregelen ook hun impact hadden. De Luikse kan uiteraard niet omheen de erg drukke zomer. 'Vier maanden later heb ik nog altijd dat onvoltooide gevoel, het gevoel van mislukking, wanneer ik denk aan die zevende plaats die we op de Spelen behaald hebben. Met één punt verliezen van Japan in de kwartfinales, en dat na de nederlaag met één punt tegen Servië op het EK een maand eerder. Zo dicht bij een topprestatie zijn. Met de ploeg die we hadden, waren we daartoe in staat. Maar dat kunnen we nu niet meer veranderen.' De olympische ervaring is niet geworden wat Allemand ervan verwacht had. 'De hele dag je masker moeten dragen, spelen zonder supporters in een lege zaal, je naasten niet zien, geen andere sporten of zelfs andere matchen in onze competitie kunnen bekijken, eten met plexiglas en handschoenen, elke ochtend een test ondergaan. En dat alles nadat je hetzelfde een maand eerder al hebt meegemaakt in een bubbel voor een andere competitie. Vooral die drie weken voorbereiding in Japan waren lastig, opgesloten in een hotel. Je kon er enkel trainen, eten en de tijd zien verstrijken. Dat was allemaal zo vermoeiend en stresserend. Samen met het eindresultaat heeft me dat beetje bij beetje gebroken.' Sinds dit seizoen speelt Allemand opnieuw voor Lyon. Maar daar bleek dat ze op mentaal vlak nog veel te verwerken had. 'De eerste nederlaag bezorgde me een flashback naar de tranen van na de match tegen Japan.' Allemand had het gevoel dat ze 'nutteloos' was en verloor haar zelfvertrouwen. Ze verloor de zin om er op het parket voor te gaan. 'Je voelt dat je een punt bereikt dat je voorheen niet hebt gekend. En geloof me, dat is eng. Je weent om niets, je wil niet meer trainen, je wil zelfs stoppen. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar het was een basketburn-out. Ik denk dat het moeilijkste is om dat te aanvaarden.' Allemand wil met haar post anderen helpen die hetzelfde meemaken. 'Enkele dagen voor het einde van 2021 besef ik dat ik nog altijd niet genezen ben. Ik weet dat het dagen, maanden zal duren tot het beter is. Maar ik heb beslist deze situatie te aanvaarden en bovenal op mezelf te focussen', besluit Allemand.