Misschien moeten we overwegen om de naam van de rubriek te veranderen in 'de Hel van Eden'. Sinds hij er in de zomer van 2019 voet aan de grond zette, is Real Madrid niet bepaald de gedroomde achtertuin geworden waar het lekker ballen is. Ballen niet, balen, dat wel.

In de Belgische media werd naarstig naar een schuldige gezocht voor het onophoudelijke blessureleed van onze meest briljante voetballer aller tijden. En die werd gevonden in de persoon van Zinédine Zidane.

Was het wel verstandig van de Franse coach om Hazard, net na zijn herstel van het coronavirus, drie wedstrijden op zeven dagen tijd in de basis te zetten (uit tegen Villarreal en Inter, en thuis tegen Alavés)? Heeft hij daar geen te groot risico genomen, zeker gezien het blessureverleden van zijn poulain?

Hier en daar werd zelfs de vraag gesteld: is die Zizou misschien gek geworden?

Daarbij wordt nogal gemakkelijk voorbijgegaan aan Hazard zelf. De Spaanse media, van hun kant, menen te weten dat onze landgenoot zich op geen enkel moment onder druk gezet voelde om aan een wedstrijd te beginnen. En dat alles in harmonieuze samenspraak met Zidane gebeurde.

De waarheid zal, zoals zo vaak, wel ergens in het midden liggen.

De geur van gras

De vraag die op dit moment wél intrigeert, misschien wel de voetbalvraag van het jaar: hoe zou Hazard zich zelf bij dit alles voelen? Het woord stress staat niet zijn woordenboek, dat weten we. Of dat wordt toch gezegd. Want als de trainer die erin geslaagd is je naar je droomclub te halen al wekenlang onder vuur ligt en jij hem niet kan helpen met prestaties op het veld, zou dat dan van binnen niet knagen? Zou de gedachte daaraan alleen al toch niet ergens beginnen rimpelen op je voorhoofd?

Het roept meteen ook een andere vraag op: in hoeverre heeft Eden Hazard er zélf niet op aangedrongen om drie matchen op rij in de basis te staan? Voor de man die jou de hele tijd de hand boven het hoofd houdt, wil je toch net dat ietsje meer doen?

En als Eden zich fit voelt, wil hij dat veld op. Dat heeft hij gemeen met alle voetballers die kicken op de geur van vers gemaaid gras. Vraag maar na bij de heren Messi en Ronaldo, er gaat niks boven een potje voetbal.

Dat hij daar nu weer een poosje van verstoken moet blijven, is misschien nog het ergste voor Hazard. En zeker voor ons, liefhebbers van the beautiful game.

Vandaar: snel herstel, Eden! En, wat voor zoveel mensen geldt: laat ons 2020 maar gauw vergeten, op naar een beter 2021!

Misschien moeten we overwegen om de naam van de rubriek te veranderen in 'de Hel van Eden'. Sinds hij er in de zomer van 2019 voet aan de grond zette, is Real Madrid niet bepaald de gedroomde achtertuin geworden waar het lekker ballen is. Ballen niet, balen, dat wel.In de Belgische media werd naarstig naar een schuldige gezocht voor het onophoudelijke blessureleed van onze meest briljante voetballer aller tijden. En die werd gevonden in de persoon van Zinédine Zidane. Was het wel verstandig van de Franse coach om Hazard, net na zijn herstel van het coronavirus, drie wedstrijden op zeven dagen tijd in de basis te zetten (uit tegen Villarreal en Inter, en thuis tegen Alavés)? Heeft hij daar geen te groot risico genomen, zeker gezien het blessureverleden van zijn poulain? Hier en daar werd zelfs de vraag gesteld: is die Zizou misschien gek geworden? Daarbij wordt nogal gemakkelijk voorbijgegaan aan Hazard zelf. De Spaanse media, van hun kant, menen te weten dat onze landgenoot zich op geen enkel moment onder druk gezet voelde om aan een wedstrijd te beginnen. En dat alles in harmonieuze samenspraak met Zidane gebeurde. De waarheid zal, zoals zo vaak, wel ergens in het midden liggen.De vraag die op dit moment wél intrigeert, misschien wel de voetbalvraag van het jaar: hoe zou Hazard zich zelf bij dit alles voelen? Het woord stress staat niet zijn woordenboek, dat weten we. Of dat wordt toch gezegd. Want als de trainer die erin geslaagd is je naar je droomclub te halen al wekenlang onder vuur ligt en jij hem niet kan helpen met prestaties op het veld, zou dat dan van binnen niet knagen? Zou de gedachte daaraan alleen al toch niet ergens beginnen rimpelen op je voorhoofd?Het roept meteen ook een andere vraag op: in hoeverre heeft Eden Hazard er zélf niet op aangedrongen om drie matchen op rij in de basis te staan? Voor de man die jou de hele tijd de hand boven het hoofd houdt, wil je toch net dat ietsje meer doen? En als Eden zich fit voelt, wil hij dat veld op. Dat heeft hij gemeen met alle voetballers die kicken op de geur van vers gemaaid gras. Vraag maar na bij de heren Messi en Ronaldo, er gaat niks boven een potje voetbal.Dat hij daar nu weer een poosje van verstoken moet blijven, is misschien nog het ergste voor Hazard. En zeker voor ons, liefhebbers van the beautiful game. Vandaar: snel herstel, Eden! En, wat voor zoveel mensen geldt: laat ons 2020 maar gauw vergeten, op naar een beter 2021!