Guillaume De Schryver

Club: Westerlo
...

Guillaume De Schryver haalt het nipt van dat andere Westelse rastalent Kyan Vaesen. De voormalige jeugdspeler van Club Brugge, Standard en Cercle Brugge debuteerde al in 2016 op 19-jarige leeftijd in 1B bij de Vereniging en stond dit seizoen voor zijn grote doorbraak nadat hij in de vorige campagne zijn kans had gegrepen in play-off 2. Maar na een fantastische start met zeven basisplaatsen op een rij en een aantal beslissende acties raakte de West-Vlaming uit de gratie van Bob Peeters, die Christian Brüls van de flank weghaalde om hem op de tien te posteren. Vreemd genoeg verdween De Schryver eind september uit de ploeg na zijn winning goal in het bekerduel tegen Waasland-Beveren.In 't Kuipje is iedereen er nochtans van overtuigd dat De Schryver een uitstekende voetballer is. Met zijn aangeboren flair, zijn fluwelen linkervoet en het gemak waarmee hij ploegmaats kan afzonderen, heeft hij veel weg van de ouderwetse spelverdelers waarvan de productie jaar na jaar afneemt. Zijn kwaliteiten van playmaker combineert de twintiger met veel loopvermogen en een soms onbeheersbare drang om ten koste van alles te winnen. Wordt er op training gediscussieerd over een bal die al dan niet buiten is geweest? Dan zit De Schryver er gegarandeerd voor iets tussen. En als het niet loopt, kan je hem van ver horen vloeken en klagen. In de kleedkamer staat hij echter bekend als een goedlachse gekkerd die voor en na de trainingen zijn beste dansmoves bovenhaalt. Door zijn ploegmaats wordt hij zelfs omschreven als de blanke versie van Chris Brown.Een poging om tijdens de winsterstop te vertrekken, draaide op niets uit. Maar voor De Schryver, die in november 24 jaar wordt, is het volgend seizoen wel van moeten. Bij Westerlo of elders.Wie in België had ooit van Siemen Voet gehoord voor zijn relatie met turnkampioen Nina Derwael openbaar werd gemaakt? Behalve bij zijn opleidingsclub Club Brugge en KSV Roeselare wellicht niemand. De aanvallers van 1B zullen de hoog opgeschoten verdediger intussen ook kennen. Van half november tot begin januari vormde Voet met zijn leeftijdsgenoot Tom Holmes het jongste centrale verdedigingsduo van het land en na Wouter Biebauw en Nicolas Rommens is hij de speler met de meeste speelminuten bij Roeselare. Wat zeker geen verkeerde statistiek is aangezien hij pas een week voor het sluiten van de transfermarkt de overstap maakte naar Schiervelde.En Voet maakte meteen indruk: nog geen 24 uur nadat hij zijn huurovereenkomst had getekend, stond hij in de basis in de bekermatch tegen Seraing. En hij verdween niet meer uit te ploeg.Zijn voornaamste eigenschappen? Een goede inspeelpass en lange bal waarmee hij een of meerdere linies kan overslaan, een meer dan degelijk positiespel en perfect kunnen inschatten wanneer hij moet anticiperen. Vroeger kwam hij al eens in de problemen als hij onder druk werd gezet, maar op dat vlak heeft hij bij Roeselare enorme stappen gezet. Zijn leergierigheid springt er ook uit. Na een match wil hij de beelden meteen doorgestuurd krijgen en hij is vragende partij om constant videoanalyses te krijgen. Voet bereikte dit seizoen een belangrijke mijlpaal toen hij tegen Lokeren met zijn zwakkere rechtervoet een afvallende bal tegen de netten joeg.Een basisplaats pakken bij Club Brugge, waar zijn contract in juni van vorig jaar met twee seizoenen werd verlengd, zit er nog niet in voor Voet. Vergeleken met Simon Deli, Brandon Mechele en Matej Mitrovic heeft hij nog niet voldoende vlieguren gemaakt op het hoogste niveau. Wellicht volgt er binnen enkele maanden dus een nieuwe uitleenbeurt aan een ploeg uit de buik van 1A. En daarna? Doorbreken bij Club Brugge.Na Hans Vanaken zou het zomaar kunnen dat er nog eens een jeugdproduct van Lommel de deur naar eerste klasse openbreekt. Zijn naam? Jamal Aabbou, Breeënaar van geboorte. Na acht optredens in de competitie vorig seizoen kreeg hij afgelopen zomer dankzij de overname door de Israëliër Udi Shochatovitch vanaf de voorbereiding zijn kans in de A-kern. Aabbou deed het daarin zo goed dat hij zijn leeftijdsgenoten Sieben Paesen, Anass Zaroury, Stan Kolen of Brendan Schoonbaert voorbij snelde en drie invalbeurten kreeg in de eerste vijf duels. Door de tegenvallende resultaten moest hij wachten op de aanstelling van Peter Maes in oktober om weer op de voorgrond te treden. Het kantelmoment voor Aabbou was halfweg november in Lokeren toen hij de enige goal van de wedstrijd maakte na een slimme loopactie. Vroeger iemand die in de bal speelde en vooral opviel met zijn flitsen. De Limburger heeft intussen geleerd hoe hij vanuit zijn positie de ruimtes aan de buitenkant en tussen de linies moet bespelen en is beseft dat hij extra meters moet maken om in de zestien te komen.Aabbou is het soort speler waarvan de doelpunten telkens punten opleveren. Hij gaf daarmee een signaal aan zijn ploegmakkers: ik kan bepalend zijn voor dit team. Wellicht zullen ze bij Lommel de echte Aabbou pas volgend seizoen te zien krijgen. Zijn progressiemarge is zo groot dat een transfer naar 1A nog een jaartje kan wachten. In Lommel zal hij rustig de tijd krijgen om van basisspeler te evolueren naar sterkhouder van de ploeg. Op voorwaarde dat hij het niet laat hangen en echt naar de trainer luistert. De familie slaagt erin om hem met de voetjes op de grond te houden, maar Aabbou is zo mondig dat hij zich ongewild in de nesten werkt. Hij werd ooit in een vuilbak gedropt door sommige spelers nadat hij wat stoer had zitten doen.Met een poeier over het hoofd van Guilermo Ochoa legde Amine Benchaib op het einde van de van 2017 Sclessin het zwijgen op. In totaal zou hij dat seizoen 23 keer in actie komen onder Peter Maes, maar het vervolg was minder glorieus. Benchaib zakte zonder aanwijsbare reden in de pikorde bij Maes en dit seizoen werd hij zelfs compleet genegeerd door Glen De Boeck. Er spookte van alles in het hoofd van de spelverdeler en hij kreeg even een degout van het voetbal. Benchaib liep er zo ongemotiveerd bij dat hij ontboden werd op het bureau van De Boeck om zijn gedrag toe te lichten. De speler zou toen rechtuit gezegd dat hij er geen zin meer in had en gaf het bestuur te kennen dat hij de club zou verlaten. Maar onder Vreven bloeide Benchaib weer helemaal op. Het viel enkele teamgenoten wel op dat zijn dijen in volume waren toegenomen en dat hij nu sterker op zijn benen staat.Wellicht hebben de voorgangers van Vreven iets over het hoofd gezien. Met zijn technische bagage, zijn gave om altijd aanspeelbaar te zijn en zijn vista zou Benchaib bij een ploeg als Lokeren altijd de wedstrijdselectie moeten halen. Hij is zo rustig aan de bal dat zijn gebrek aan explosiviteit geen nadeel hoeft te zijn. Zijn proritaire werkpunten? Zijn kopspel en zijn neiging om te gemakzuchtig te worden.Benchaib is samen met partner in crime Giorgi Beridze, met wie hij vaak de oudjes op stang joeg, een van de weinige spelers die zich niet veel heeft aangetrokken van de sportieve en financiële malaise op Daknam. Met hun doelpunten hebben de twee de hoop op een goede afloop lang levendig gehouden. Nu moet Benchaib beginnen te beseffen dat hij een mooie carrière kan maken. Bijna drie jaar later na zijn opgemerkte debuut tegen Standard is de speler het aan zichzelf verplicht om de klim naar eerste klasse in te zetten.Bij Virton was het voor de spelers een strijd op leven en dood om elk weekend de wedstrijdkern te halen en dat verklaart meteen waarom geen enkele jonge Belg speelminuten kreeg van de trainers Dino Toppmöller en Christian Bracconi. Na twee maanden zag Toppmöller het niet meer zitten om training te geven aan meer dan dertig spelers en hij zette de jongeren allemaal terug naar de U21. Een van de mannen die af en toe opnieuw mocht mee trainen was Loïc Besson, een verdedigende middenvelder die in de kleedkamer getipt wordt als the next best thing van L'Excel. Besson haalde welgeteld een keer de achttien en kwam voor de rest helemaal niet in het stuk voor. De uitslag van een eventuele strijd met routiniers Stélvio Cruz, auteur van zeven competitiedoelpunten, en Raphaël Lecomte lag eigenlijk bij voorbaat vast. Op training liet Besson wel zien dat hij het potentieel heeft om het te maken. Hij heeft nog het lichaam van een puber, maar hij is een soort puncher die elk duel aangaat. Terwijl veel van zijn generatiegenoten denken dat ze na hij na drie goede matchen bij de beloften titularis moet zijn bij de eerste ploeg, weet Besson welke opofferingen hij zal moeten maken om door te breken in België. Ooit werd hem door een ploegmaat gevraagd hoe het zat met zijn liefdesleven. Hij antwoordde toen dat hij zich eerst voluit wilde concentreren op zijn voetbalcarrière. Een opmerkelijk discours voor een knul van twintig jaar...Bij Virton luidt de bijnaam van Besson champion. Oftewel kampioen. Het verhaal achter die roepnaam is best amusant. Besson carpoolt een paar keer per week met Guillaume François van of in de richting van Namen en wordt dan langs de E411 afgehaald aan de uitrit 'Bouge/Champion'. En zo heeft het Naamse dorpje Malonne zijn eigen kampioen.Jorn Vancamp heeft als 21-jarige al een hele weg afgelegd. Hou u even schrap. Hij pakte in 2015 met de Belgische U17 brons op het WK in Chili, kroonde zich zes maanden later tot vicetopschutter in de Youth League na Chelsea youngster Tammy Abraham, maakte op amper 18-jarige leeftijd zijn Europese debuut met Anderlecht en tijdens zijn uitleenbeurt aan NAC in het seizoen 2017-2018 scoorde hij vier keer tegen Excelsior, AZ, Ajax en Utrecht in een tijdspanne van drie weken.Toen Beerschot hem twee jaar geleden overnam van Anderlecht was Vancamp plots spits af en werd hij omgevormd tot een atypische nummer tien. Vancamp moet het vooral hebben van infiltraties, perfect uitgevoerde looplijnen, diepgang en loepzuivere afstandsschoten. Hij staat op aanvallend en verdedigend vlak altijd op de plaats waar de ploeg hem het meest nodig heeft. Zijn balans wat betreft doelpunten en assists is ondermaats, maar de voorbije twee seizoenen kende Vancamp heel wat pech: hij werd eerst geveld door een kruisbandletsel en liep begin dit jaar een scheur op in zijn enkelligament. Op het Kiel is de voormalige jeugdinternational niettemin bijzonder populair. De fans identificeren zich met hem omdat hij uit Hoboken komt en als kind fanatiek stond te brullen in de tribunes.Wie hem niet kent zou uit zijn attitude kunnen afleiden dat hij ongeïnteresseerd door het leven gaat, maar dat is slechts schijn. Vancamp is een joviale lawaaimaker die bij Beerschot geapprecieerd wordt voor zijn werkethiek en sociaal engagement. En als hij de komende jaren fit blijft, moet hij zeker kunnen doorgroeien naar een club als Charleroi die regelmatig in de top acht eindigt.Drie jaar geleden maakte de toen 17-jarige Jordy Gillekens een fel gesmaakt debuut bij OH Leuven tegen Lierse. Heel Europa trok toen bij wijze van spreken aan zijn mouw en in de zomer van 2018 maakte het onvervalste jeugdproduct van OHL een opgemerkte transfer op huurbasis naar Fiorentina. Gillekens koos toen bewust voor Italië om de kunst van het verdedigen aan te leren. Onze landgenoot deed het zo goed in de Campionato Primavera, het kampioenschap voor U19, dat hij een paar keer naar de A-kern werd overgeheveld waar hij het moest opnemen tegen Kevin Mirallas en het Italiaanse toptalent Federico Chiesa. Er deden zelfs geruchten de ronde dat Juventus hem op het einde seizoen zou weghalen. Fiorentina wilde de optie in het contract van Gillekens lichten, maar het moest dat plan laten varen toen de club verkocht werd.Gillekens, een sierlijke voetballer met een behoorlijke vrije trap in de benen, begon na zijn Italiaans avontuur dus met grote verwachtingen aan het huidige seizoen. De centrale verdediger mocht op de eerste speeldag verrassend in de basis beginnen, maar hij moest zich daarna neerleggen bij de hiërarchie. Halfweg de maand november stond de Leuvenaar voor het laatst op het veld en na nieuwjaar haalde hij nog maar drie keer de wedstrijdselectie. Al mag Gillekens zich optrekken aan het feit dat de ploeg geen enkel doelpunt slikte in de twee wedstrijden waarin hij aan de aftrap stond.Hoewel hij weinig aan bod kwam, staat Gillekens van alle Belgische youngsters het dichtst bij een vaste plaats bij de achttien. Het bestuur ziet hem als een wissel op de toekomst en is aan het pushen om een contractverlenging erdoor te krijgen.Samen met Soufiane El Banouhi en Enzo D'Alberto is Anas Hamzaoui de enige Brusselaar in de kern van Union Saint-Gilloise. Hamazoui is een geboren Anderlechtenaar en het zal niemand verbazen dat hij bij RSCA voor het eerst zijn voetbalveters aanbond. Hij speelde in zijn tienerjaren ook voor stadsrivaal RWDM, maar de flankverdediger liet zich vooral opmerken buiten de hoofdstad. Op zijn 23e heeft hij zelfs een hele odyssee door België achter de rug. Van KV Mechelen, over Club Brugge, waar hij vier jaar bleef plakken en onder andere met Sven Vermant samenwerkte, tot in Sint-Truiden. En het was uiteindelijk bij Tubeke dat hij in de zomer van 2016 zijn eerste speelminuten kreeg in een eerste elftal. Tussendoor werd hij bij de U18 van België even ploegmaat van Obbi Oulare. Toen Hamzaoui medio 2017 naar Union trok, had hij tijd nodig om zijn plek te vinden in het mythische Joseph Marienstadion. Het duurde zelfs tot de play-offs van vorig seizoen voor hij een basisstek te pakken kreeg.Een van de troeven van Hamzaoui is zijn polyvalentie. Hij speelt bij voorkeur als linksachter, maar hij trekt ook zijn plan op rechts en zelfs in een iets aanvallendere positie op het veld. Zijn vechtlust, zijn geraffineerde balbehandeling en zijn vermogen om korte combinaties af te wisselen met lange rushes op de flank maken van Hamzaoui een te duchten tegenstander voor elke speler. De concurrentie met ervaren rot Kevin Kis en zelfs de komst van Sébastien Pocognoli in januari weerhield Hamzaoui er niet van om een tiental basisplaatsen af te dwingen. Bij Union zullen ze nog een tijdje van Hamzaoui kunnen genieten aangezien zijn contract vorige zomer tot 2022 werd verlengd met een optie voor een extra jaar.