Zeer volwassen reageert Club Brugge dit seizoen op nederlagen. Amper een zoektocht naar excuses, geen kritiek op scheidsrechters. Maar gewoon de wedstrijd analyseren, werken aan de pijnpunten en naar de volgende wedstrijd toeleven. In een sfeer van sereniteit. Trainer Ivan Leko staat model voor deze attitude. Hij is zeer nadrukkelijk aanwezig langs de lijn, maar na iedere match perfect in balans met zichzelf.
...

Zeer volwassen reageert Club Brugge dit seizoen op nederlagen. Amper een zoektocht naar excuses, geen kritiek op scheidsrechters. Maar gewoon de wedstrijd analyseren, werken aan de pijnpunten en naar de volgende wedstrijd toeleven. In een sfeer van sereniteit. Trainer Ivan Leko staat model voor deze attitude. Hij is zeer nadrukkelijk aanwezig langs de lijn, maar na iedere match perfect in balans met zichzelf. Zo ook afgelopen zondag na het 2-0-verlies op AA Gent. Complimenten voor de tegenstander en het erkennen van het eigen mindere spel. Zo kan het dus ook in deze door emotie geregeerde competitie. Ook Yves Vanderhaeghe blijft doorgaans de rust in persoon. Sinds hij in de Ghelamco Arena neerstreek, pakten de Buffalo's 33 punten op 45. Dat is 73 procent. Je zal het Vanderhaeghe niet horen zeggen. Met zichzelf koketteren is niet aan de West-Vlaming besteed. Zoals bijvoorbeeld ook Philippe Clement dat nooit doet. En ook Sven Vermant na een fraaie vijf op negen met Waasland-Beveren de voeten op de grond houdt. Nieuwe trainers lijken garant te staan voor een andere, meer beheerste attitude. Een hoopvol signaal. Sommige trainers kunnen daar een voorbeeld aan nemen. Ricardo Sá Pinto bijvoorbeeld, de meest besproken coach van deze competitie. Steeds weer brengt hij zijn club in opspraak door zijn ongecontroleerde woede-uitbarstingen. En telkens opnieuw wordt hij door het bestuur uit de wind gezet. Ook na zijn schabouwelijk gedrag vorige week dinsdag op Zulte Waregem toen spelers moesten verhinderen dat hij de scheidsrechter te lijf ging. Standard heeft een ploeg voor play-off 1. Het kan bij momenten uitstekend voetballen, zoals zondag tegen Anderlecht bleek. Passie en snelheid, combinaties en duelkracht, drive en overgave, het zat er allemaal in. Continuïteit in die prestaties brengen is de taak van Sá Pinto, alle kwaliteiten bundelen tot een collectief geheel. Hoewel hij voor een groepsgevoel probeert te zorgen, is de Portugees daar vooralsnog te weinig in geslaagd. Als je Standard zondag zag voetballen vraag je je af hoe deze ploeg maar 40 procent van de punten pakte en thuis, in de kolkende ambiance van Sclessin, niet verder kwam dan 21 op 36. Met deze kwaliteiten zou play-off 1 missen heel erg zijn. Wat moeten ze bij KV Mechelen denken nadat Aleksandar Jankovic na Yannick Ferrera als tweede trainer werd ontslagen? Stelt het bestuur zichzelf ter discussie? En zo ja, wat is dan de conclusie? Het spel van KV Mechelen was de laatste weken belabberd. Er zat geen vuur meer in de ploeg. Een ingreep was, zo liet voorzitter Johan Timmermans horen, noodzakelijk. Het is een schuldbekentenis. Een trainer hoor je met zijn gebreken en kwaliteiten te kennen. Zeker in het geval van Jankovic die eerder al in Mechelen werkte. Dennis van Wijk is onder de trainers een soort brandweerman. Iemand die de reputatie heeft spelers op korte termijn scherp te krijgen. Daarom mag Van Wijk in een seizoen dat hij twee keer voortijdig werd bedankt weer aan de slag. Dan moet nog niet vaak zijn voorgekomen. Het wordt niet gemakkelijk voor de Nederlander om een groep zonder zelfvertrouwen weer aan het voetballen te krijgen.KV Mechelen is een prachtige traditieclub. Met het mooiste clublied van België en een zeer trouwe aanhang. Het is een vereniging die zich graag wentelt in nostalgie. Op dit moment zijn het alleen die vergeelde herinneringen die de aanhang een goed gevoel geven. Straks is het dertig jaar geleden dat rood-geel de Europacup voor Bekerwinnaars won. Juist op zo'n moment degraderen zou een zwarte bladzijde zijn in de geschiedenis van de club. @JacquesSys